Ik heb ooit als kantoormedewerker bij een particulier bedrijf gewerkt. Tijdens onze eerste training verklaarde de baas: "De loyaliteit van elke werknemer is het grootste kapitaal van het bedrijf." We namen zijn woorden ter harte. In wezen betekent de loyaliteit van een werknemer aan het bedrijf vooral loyaliteit aan de baas – wat volkomen logisch is, aangezien hij ons leidt in het veroveren van de markt.Na zes maanden in dat bedrijf merkte ik dat iedereen om me heen volkomen gehoorzaam was aan de baas en perfect in koor handelde. Met een vermogen van honderden miljoenen was hij in de ogen van zijn personeel praktisch een god.
Maar zelfs de slimste tijger heeft wel eens een moment van onoplettendheid. Op een gegeven moment had de verkoopafdeling net een aantal projecten binnengehaald. Omdat ik van nature onbevreesd en uitgesproken ben, wees ik mijn collega's op fouten die ze maakten. Onze supervisor had eens een fout gemaakt bij een transactie en was door mij gecorrigeerd.Op een gegeven moment had de baas veel vertrouwen in een bepaald product. Hij was van plan om de week daarop naar Peking te vliegen om een bulkbestelling bij de leverancier te ondertekenen. Tijdens de voorbereidende analysevergadering schetste hij zijn visie en iedereen knikte instemmend. Op dat moment stond ik op, met een rood gezicht, en uitte ik mijn onenigheid. Ik voerde aan dat de prijs van dit product in de tweede helft van het jaar zou kunnen dalen en dat de marktvraag misschien niet zo groot zou zijn. Dit standpunt was volledig tegengesteld aan de marktvisie van de baas.Na een moment van verbijsterde stilte koos iedereen duidelijk de kant van de baas, wezen bijna naar mij en riepen: "Wat weet deze groentje nou!" Later bezocht ik het kantoor van de baas verschillende keren om hem aan te sporen dit grote contract niet te ondertekenen, omdat het het bedrijf ernstig zou verzwakken. Elke keer werd ik uitgescholden en door de baas en verschillende adjunct-directeuren naar buiten begeleid. Toen de baas en zijn gevolg naar Peking vlogen om het contract te ondertekenen, nam ik ontslag.
Een half jaar later stortte de markt inderdaad in, wat bewees dat de woorden van deze "groentje" juist waren. De baas leed direct en indirect een verlies van in totaal meer dan tien miljoen yuan. Op dat moment durfden de adjunct-directeuren om hem heen, die een bittere les hadden geleerd van de markt, geen woord meer te zeggen. De baas piekerde een tijdje. Toen hij eindelijk bij zinnen kwam, gaf hij de afdeling de opdracht om deze "groentje" met alle mogelijke middelen terug te halen.Uiteindelijk speurden twee adjunct-directeuren de stad af naar mijn verblijfplaats en ontdekten ze dat ik naar Shenzhen was verhuisd. De volgende dag vlogen ze erheen en spoorden ze me op bij een groot bedrijf. Toen ze hun doel uitlegden, voelde ik een steek van nostalgie naar mijn voormalige werkgever. Bovendien wilden mijn vrouw en kinderen niet dat ik ver van huis werkte. Bij mijn terugkeer benoemde de baas me tot uitvoerend adjunct-directeur.
Vanaf dat moment veranderde de baas zijn uitleg over loyaliteit volledig wanneer er nieuwe werknemers bij het bedrijf kwamen. Hij zei tegen hen: "Werknemers die op de markt vechten voor de winst van het bedrijf, tonen de grootste loyaliteit. Behandel de baas nooit als een soort 'god'." Op dat moment glimlachten we allemaal veelbetekenend om de wijsheid van de baas.