Farkına varmadan doğum izni sona erer ve anneler işe geri döner. Çocuk bakımı görevleri genellikle büyükanne ve büyükbabalara düşer. Ancak yaşlılar genellikle nesilden nesile aktarılan yöntemlere güvenirler ve bazen ebeveynleri dehşete düşüren aşırı sertlik gösterirler.
Ebeveynlerin Düzeltmesi Gereken Yaşlıların Söylediği Altı Cümle (Halk Sağlığı Ağı)
Çocuk yetiştirmek, karşılıklı bir büyüme yolculuğudur. Yaşlıların uygunsuz ebeveynlik davranışlarıyla karşılaştıklarında, ebeveynler nasıl tepki vermelidir? Onları azarlamalı mı, yoksa sessiz kalmalı mı? Aslında, yaşlıların yanlış örnekleri, ebeveynlerin diplomatik bir çözüm bulmasını gerektirir. Yaşlılar hatalarını fark ettiklerinde, çocuklar gözlemleyerek dayanıklılık ve bağımsızlık öğrenirler.
1. "Suçlu yer! Bebeği incitti – vur ona!"
—Sorumluluğu başkalarına yüklemek
Bir çocuk düştüğünde veya bir yere çarptığında, onu aceleyle kaldırmanın ötesinde, genellikle Çin'e özgü bir uygulamaya başvururuz: çocuğu "incittiği" için yeri, masayı veya sandalyeleri vurarak bu nesneleri "cezalandırırız".Düşmeye neden olabilecek birçok faktör olsa da, cansız nesneleri ayrım gözetmeksizin suçlamak, son derece yanlış bir mesaj verir. Bu tür eylemler, çocuğun üstlenmesi gereken sorumluluğu dışsallaştırır, hataların "başkalarına" ait olduğu yanılgısını besler ve onlara sorumluluktan kaçmayı öğretir.
Doğru yaklaşım: Çocuk kendi başına dikkatli olmalıdır.
Düşüşe tanık olduğunuzda, çocuğu sözlü olarak bağımsız bir şekilde ayağa kalkması için teşvik edin. Bu, dayanıklılığı geliştirir ve zorlukların üstesinden gelme konusunda güven oluşturur.
2. "Aferin bebeğim, uslu dur"
— Bağımsızlığın gelişimini engeller
Yaşlı akrabalar, bebeklerin çarpıp kendilerini yaralayabileceklerinden korkarak genellikle onlara aşırı dikkat gösterirler. Sık sık çocuğu sessizce oturup kendi başına oynaması için ikna ederler.Bu, çocukların canlı doğasını bastırmakla kalmaz, aynı zamanda bağımsızlık ve yaratıcılıklarının gelişimini de engeller. Aşırı koruma, aslında özgüven ve kendine güvenin gelişimini bastırır, bağımlılığı artırır ve çocukları şımarık olmaya daha yatkın hale getirir.
Doğru yaklaşım: Çocuğa diğer çocuklarla birlikte oynaması için yeterli özgürlük sağlayın.
Çocuğun sağlıklı bir karakter geliştirmesini sağlamak için günlük yaşamda yeterli özgürlük şarttır. Ebeveynler, çocuğun her şeyi aktif olarak deneme isteğini geliştirmesini teşvik etmelidir. Bu nedenle, günlük yaşamda ebeveynler pratik olmalı, çocuğun çeşitli kararları bağımsız olarak almasına izin vermeli ve oyun oynaması veya yeni şeyler öğrenmesi için daha fazla zaman tanımalıdır. Bu, bağımsızlık ve yaratıcılığın gelişmesi için çok önemlidir.
3. "Ağlamayı kes, büyükannen sana şeker verecek"
— Bencil ve inatçı davranışları teşvik etme eğilimi
Çocuk ağladığında, büyükler genellikle onu sakinleştirmek için şeker verirler. Zamanla, büyükler çocuğun kaprislerine sürekli boyun eğip mantıksız taleplerini kabul ederse, bu sadece daha fazla inatçılık doğurur ve çocuk giderek daha kontrol edilemez hale gelir.Aşırı hoşgörü ve kolayca pes etmenin bencil bir zihniyet geliştirerek bencillik ve inatçılık gibi olumsuz özellikleri beslediğini anlamak çok önemlidir.
Doğru yaklaşım: Katı ilkelere bağlı kalın.
Çocuk yaramazlık yaptığında, ebeveynler sağlam eğitim değerlerine sahip olmanın çok önemli olduğunu bilerek ilkelerine tutarlı bir şekilde bağlı kalmalıdır. Onları sevin, ama şımartmayın.Çocuk inatçı davranışlar sergilediğinde, ebeveynler kolayca taviz vermeden katı sınırlar koymalıdır; ayrıca çocuğun eylemlerinin sınırlarını anlamasına yardımcı olmalı, "her şeyin izin verilebilir olmadığı" kavramını aşılamalı ve mantıksız talepleri kısıtlamalıdır. Bu nedenle, ebeveynler neyin kabul edilebilir neyin kabul edilemez olduğunu tutarlı bir şekilde iletmeli, böylece kurallar ve uygun davranış bilinci geliştirmelidir.Büyükannen senin için alır
— Çocuğu çekingen ve utangaç hale getirebilir
"Canım, ona dokunma. Büyükannen senin için alır." Bu senaryo, nesiller arası çocuk bakımında sıkça görülür. Büyük ebeveynlerin aşırı sevgi ve ilgisi, genellikle çocuk için her şeyi yapmalarına ve her fırsatta onları şımartmalarına neden olur. Bu, çocuğun beceri öğrenme fırsatlarından mahrum kalmasına neden olur ve inatçılık, aşırı bağımlılık ve zayıf öz bakım becerileri gibi sorunlara yol açar.
Doğru yaklaşım: Çocuğun kendi başına yapmasına izin verin.
Çocuklar genellikle meraklarından dolayı "yıkım" veya "karışıklık" gibi riskli ama yenilikçi keşif davranışlarına girerler. Yaşlılar sürekli olarak bu davranışları durdurmaya veya eleştirmeye çalışırsa, çocuğun merakı, maceracı ruhu ve yenilikçi dürtüsü bastırılır.Bu, çocuğu kolayca çekingen ve utangaç hale getirebilir. 5. "Kirli, yerde oynama" — Çocuğun canlı kişiliğini kısıtlamak Bazı yaşlılar, çocuğun temizliği, hijyeni ve güvenliği konusunda aşırı endişe duyarlar ve sonuç olarak çocuğun yapmasına izin verilen veya yasaklanan şeylere sayısız kısıtlama getirirler. Bu, çocuğun kişilik gelişimini bastırır.
Yaşlılar genellikle fiziksel aktivite ve gezilerden çok sessizliği tercih ederler, ancak bir çocuğun dil ve sosyal becerileri, ilgisini çekmek için dış dünya ile sürekli etkileşime bağlıdır. Yaşlılar, bir çocuğun nesneleri tanıma ve keşfetme yeteneğini geliştirmek için sınırlı sayıda yeni uyarıcı sunabilirler, bu da çocuğun ufkunu daraltabilir ve doğal canlılığını bastırabilir. Bu, açık fikirli, canlı ve hoşgörülü bir karakterin gelişimini engeller.
Doğru yaklaşım: Güvenli sınırlar içinde serbestçe oynamak
Çocuğunuzu kumda, çamurda, yağmur sonrası su birikintilerinde oynamaya veya taş veya kum yığınlarına tırmanmaya teşvik edin. Uygun giysiler giymelerini ve güvende olmalarını sağlayarak, istedikleri gibi oynamalarına izin verin. Bu sınırsız, serbest oyun, açık ve neşeli bir mizaç geliştirmeye yardımcı olacaktır.
Ebeveynler dikkatle gözlemlemeli ve çocuklarını kendilerinden biraz daha küçük, neşeli ve sağlıklı oyun arkadaşlarıyla oynamaya teşvik etmelidir. Bu, özgüven ve karşılıklı desteği geliştirir.
6. Sizi sürekli itiyorsa, onunla oynamayı bırakın
—Bu, çocuğunuzun sosyal etkileşim kurallarını öğrenmesini engeller
Küçük çocuğunuzun büyük çocuklar tarafından zorbalığa uğrayabileceğinden endişelenmeniz doğaldır. Ancak, çocukların etkileşimleri basittir; duygularını doğrudan, genellikle kötü niyet olmadan ifade ederler. Her yaş grubunun kendi oyun kuralları vardır. Yetişkinler, kendi kurallarını çocukların dünyasına dayatmamalıdır.Çocuklar oyun yoluyla işbirliği, sabır ve koordinasyonu öğrenirler. Bu deneyimler olmadan sosyal normları nasıl kavrayabilirler?
Yaşlı bireylerin çocukların ilişkilerine doğrudan müdahale etmesi, onların doğal etkileşimlerini bozar ve zayıflatır.
Doğru yaklaşım: Bir çocuk zorbalığa uğradığında, çözümler arayın ve kendini koruma yöntemlerini öğretin.
Çocuğun güvenliğini önceliklendirin, ardından ona "şiddeti durdur" talimatını verin.Şiddeti nasıl durduracağına gelince, bunu çocuğun kendisinin bulmasına izin verin. Onların zekasını küçümsemeyin; onlar oldukça akıllıdır. Çocuk misilleme yaparsa, kendi eylemleriyle başkalarının şiddetini durdurabileceğini öğrenecektir. Bu noktada, ebeveynler onlara "cevap verirken sınırlara dikkat etmelerini, saldırı veya zarar vermekten kaçınmalarını" öğretmelidir. Çocuk ebeveynlerine veya büyüklerine anlatırsa, dışardan gelen desteğin sorunları çözebileceğini öğrenecektir.
Nesiller arası çocuk bakımı, nesnel olarak var olan bir aile eğitimi biçimi olarak, çocuğun kişilik gelişimini derinden etkiler. Ebeveynler şunu açıkça anlamalıdır: çocuklarının birincil eğitimcileri olmaya devam ederler. Bu nedenle, kolaylık olsun diye doğumdan hemen sonra sorumluluğu büyükanne ve büyükbabaya devretmemeli, büyükanne ve büyükbabanın çocuğu şımartacağından korkup onların katılımını reddederek nesiller arasındaki bağı koparmamalıdırlar.
Büyük anne ve babalarla birlikte yaşıyor ya da çocuk bakımını geçici olarak onlara emanet ediyor olsak da, yaşlılarla uyumlu ilişkiler kurmaya öncelik vermeliyiz. Tüm kararlar çocuğun sağlıklı gelişimine odaklanmalı ve karşılıklı yarar sağlayan kuşaklar arası bakım sağlamak için çatışmalar proaktif olarak çözülmelidir.