Kunstgebitten zijn voorzien van klemmen of kronen die zich vastgrijpen aan de natuurlijke tanden in de mond, waardoor het kunstgebit goed functioneert zonder te verschuiven. Volledige kunstgebitten zijn voor hun retentie afhankelijk van atmosferische onderdruk en adhesiekrachten. Meer specifiek vormt de kunstgebitbasis een nauwsluitende afdichting met het slijmvlies dat de alveolaire kam bedekt, waardoor er een vacuüm tussen beide ontstaat.Speeksel tussen de basisplaat en het slijmvlies zorgt voor extra hechtkracht. De gecombineerde werking van atmosferische druk en hechting vormt de retentiekracht van volledige kunstgebitten. Dit principe is vergelijkbaar met twee met water bevochtigde glasplaten die elkaar overlappen: het atmosferische vacuüm en de hechtkracht tussen glas-water-glas zorgen ervoor dat de platen stevig aan elkaar hechten en niet door kracht van elkaar loskomen.Volgens fysische principes zijn dit atmosferische vacuüm en deze kleefkracht evenredig aan het oppervlak van de glasplaten. Bijgevolg biedt een hoge en brede alveolaire kam een groter oppervlak, waardoor een sterker vacuüm en sterkere kleefkrachten worden gegenereerd, wat de retentie van het kunstgebit verbetert. Omgekeerd biedt een lage en vlakke kam een kleiner oppervlak, wat resulteert in een zwakker vacuüm en zwakkere kleefkrachten, en bijgevolg een slechtere retentie van het kunstgebit.Het is niet verwonderlijk dat sommige tandartsen terughoudend zijn om dergelijke patiënten te behandelen. De realiteit is echter niet helemaal zo. In de klinische praktijk wordt vaak waargenomen dat patiënten met gunstige alveolaire randcondities niet noodzakelijkerwijs een optimale retentie ervaren met hun volledige kunstgebit, terwijl patiënten met slechte alveolaire randcondities toch een bevredigende retentie kunnen bereiken met hun volledige kunstgebit.Bovendien ervaren sommige patiënten die een volledig kunstgebit dragen dat de basis van het bovengebit in het midden splijt als gevolg van slechte materiaalkwaliteit. Ze boren verschillende gaatjes aan weerszijden van de breuklijn, binden deze met draad aan elkaar en blijven het kunstgebit dragen. Sommige van deze patiënten zien helemaal af van ligatie, dragen slechts de ene helft van het kunstgebit en slagen er toch in om voedsel te kauwen.Deze verschijnselen kunnen niet worden verklaard door atmosferische onderdruk of kleefkrachten.