Fobie, z którymi często się spotykamy, objawiają się przede wszystkim intensywnym lękiem przed określonymi środowiskami, takimi jak otwarte przestrzenie, zamknięte pomieszczenia lub zatłoczone miejsca publiczne. Podczas ataków paniki objawom lęku często towarzyszą depresja, obsesyjne myśli, lęk społeczny i depersonalizacja. Bez skutecznego leczenia objawy mogą ulegać zmianom, ale zazwyczaj stają się przewlekłe. Biorąc pod uwagę potencjalne szkody, jakie fobie wyrządzają zdrowiu fizycznemu, jak można skutecznie zapobiegać ich wystąpieniu? Przyjrzyjmy się temu bliżej.
Jakie są objawy fobii?
Fobia wyewoluowała z lęku obsesyjno-kompulsywnego w ramach zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, a następnie wyodrębniła się jako odrębna kategoria diagnostyczna. W rezultacie wiele osób cierpiących na fobie wykazuje obsesyjno-kompulsywne cechy osobowości lub objawy, a diagnoza opiera się na podstawowych objawach.Zaburzenia lękowe nie mają jednak konkretnego przedmiotu i utrzymują się w sposób ciągły, dlatego nazywane są „lękiem płynnym” lub „zaburzeniami lękowymi uogólnionymi”.
Objawy hipochondryczne w fobiach odnoszą się do nadmiernego skupienia pacjentów na stanie swojego zdrowia lub funkcjonowaniu określonej części ciała, podejrzewając, że cierpią na chorobę, która nie odpowiada ich rzeczywistemu stanowi zdrowia. Wyjaśnienia lekarzy i obiektywne wyniki badań często nie są w stanie zmienić ich uprzedzeń.
Ponadto po epizodzie fobii pacjenci mogą doświadczać objawów emocjonalnych, fizycznych i innych, które znacznie zakłócają normalną pracę i codzienne życie.
1. Emocjonalne: skłonność do złego nastroju, lęk przed utratą kontroli, strach przed śmiercią, postrzeganie otoczenia jako nierealnego lub poczucie oderwania od własnego ciała.
2. Inne: unikanie samotnych wyjść z powodu lęku przed nawrotem, obniżona pewność siebie lub obawy dotyczące następstw po epizodzie.
3. Fizyczne: przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenie, duszności, dyskomfort w klatce piersiowej, uczucie duszności, nudności, zawroty głowy, dreszcze, gorączka, drętwienie, mrowienie lub uczucie ucisku w gardle. Jak zapobiegać fobii? 1.Kluczowe znaczenie ma osobista predyspozycja:
Zazwyczaj osoby cierpiące na fobie uznają te myśli i przekonania za irracjonalne i niezgodne z ich osobowością. Jednak pomimo usilnych wysiłków, aby je zwalczyć lub stłumić, nie są w stanie się od nich uwolnić. Ta walka jest źródłem ich cierpienia. Dokładne przyczyny fobii pozostają niejasne, chociaż w środowisku klinicznym coraz częściej uznaje się, że są one związane z istniejącymi wcześniej predyspozycjami osobistymi.Większość osób cierpiących na fobie przed wystąpieniem choroby wykazuje cechy ostrożności, sumienności i skrupulatności. Są one zazwyczaj sztywne, nieelastyczne i nadmiernie przejmują się opinią innych, często brakuje im pewności siebie. Ich codzienne życie charakteryzuje się nadmierną powagą i brakiem lekkości. Relatywnie rzecz biorąc, cechuje je ograniczoność umysłowa i podwyższona wrażliwość.
2. Członkowie rodziny powinni aktywnie współpracować:
Leczenie osób cierpiących na fobie w dużym stopniu opiera się na wsparciu rodziny. W przypadkach takich jak pan Li, jego objawy znacznie złagodniałyby, gdyby jego żona jednoznacznie wyraziła przebaczenie.Nawet w klinikach psychologicznych i psychiatrycznych lekarze stosują głównie terapię behawioralną uzupełnioną psychoterapią. Obejmuje to instruowanie członków rodziny, aby stale zwracali uwagę na kompulsywne zachowania pacjenta i zarządzali nimi, przekierowywali jego uwagę i wzorce myślowe, zapobiegając w ten sposób powtarzaniu się obsesyjnych myśli itp.
3. Pacjent zachowuje jasną świadomość:
Fobie są klinicznie podzielone na dwa główne typy: myśli obsesyjne i zachowania kompulsywne. Pan Li jest przykładem pierwszego typu, nieustannie dręczony wyrzutami sumienia, bez końca roztrząsający przeszłe błędy i uwięziony w cyklu obsesji na punkcie jednego wydarzenia.Zachowania kompulsywne mogą być jednak bardziej osobliwe. Pacjenci mogą wielokrotnie wykonywać jedną lub serię rytualnych czynności, takich jak sprawdzanie zamków w drzwiach, mycie rąk, zapinanie guzików... Jedno zadanie może zająć od jednej do dwóch godzin. Jeśli zostanie przerwane podczas powtarzania, pacjent musi zacząć od nowa, co znacznie wydłuża czas trwania czynności — czasami nawet do trzech lub czterech godzin.Podsumowując, wiele fobii jest związanych z rozwojem psychicznym w dzieciństwie. Dlatego tak ważne jest, aby od najmłodszych lat kształtować u dzieci zdrowe wzorce zachowań. Z jednej strony należy je uczyć, aby stawiały czoła trudnościom, rozwiązując je szybko, bez unikania i zwlekania. Z drugiej strony należy rozumieć ich lęki i reagować na nie empatią, a nie surowymi reprymendami, ponieważ strach jest naturalną emocją człowieka. Nadmierna lekkomyślność lub nieustraszoność, polegająca na tym, że nie boi się niczego, niekoniecznie jest oznaką dobrze wykształconej osobowości.W związku z tym, opierając się na zrozumieniu i empatii, wspieranie i zachęcanie dzieci do podejmowania wyzwań, pokonywania niepotrzebnych lęków oraz kultywowania odporności, wytrwałości, opanowania, otwartości, spokoju i odwagi do stawiania czoła rzeczywistości okazuje się bardzo korzystne w zapobieganiu fobii.