Dołki, naukowo nazywane dołkami twarzy, to niewielkie zagłębienia w skórze twarzy, które zazwyczaj pojawiają się podczas uśmiechu, stąd ich alternatywna nazwa „dołki uśmiechu”. Znajdują się one w pobliżu przecięcia linii pionowej biegnącej od kącika ust do zewnętrznego kącika oka.To dobrze widoczne miejsce jest uważane za punkt piękna twarzy. Ponieważ włókna mięśni mimicznych przyczepiają się w tym miejscu do skóry właściwej, podczas uśmiechu skurcz tych mięśni powoduje powstanie płytkiego wgłębienia w skórze policzka – dołka, którego pragnie wiele kobiet.
Metody chirurgiczne:
Istnieje wiele technik tworzenia dołków, wszystkie są stosunkowo proste. Zabiegi są zazwyczaj wykonywane wewnątrz jamy ustnej, co pozwala uniknąć widocznych blizn na skórze. Stosuje się trzy popularne metody: metodę szwu podskórnego, metodę mocowania szwu i metodę szwu podskórnego z nacięciem. Niezależnie od techniki, każda z nich zapewnia pojawienie się uroczych dołków podczas uśmiechu.Techniki te można podzielić na następujące kategorie:
Metoda podwiązania szwem, znana również jako technika nici, polega na bezpośrednim podwiązaniu mięśnia do skóry właściwej w wybranym miejscu za pomocą nici jedwabnej w celu utworzenia wgłębienia. Metoda ta jest prosta i nie wymaga nacięcia chirurgicznego, ale jej wyniki są mniej przewidywalne, a utworzone dołki mają tendencję do zanikania z upływem czasu.
Metoda wprowadzania w celu utworzenia dołków jest prostsza i szybsza, zazwyczaj wymaga tylko kilku minut, aby utworzyć parę dołków. Jednak jej długoterminowa skuteczność jest niepewna.
Metoda tworzenia dołków poprzez nacięcie polega na wykonaniu 2-centymetrowego pionowego nacięcia na błonie śluzowej policzka w jamie ustnej. Błona śluzowa i mięsień są rozcinane, a niewielka ilość mięśnia i tkanki tłuszczowej jest wycinana. W obrębie nacięcia część mięśnia i skóry właściwej jest zszywana, aby utworzyć płytkie zagłębienie w odpowiedniej części skóry. Następnie błona śluzowa jest zszywana. Zabieg ten jest skomplikowany, ale daje wiarygodne wyniki i jest najczęściej stosowaną techniką.
Technika podskórnego podwiązania: Należy zaznaczyć krótkie linie o długości 3–5 mm w określonych punktach twarzy. Wykonuje się 3-milimetrowe zakrzywione nacięcie na odpowiedniej błonie śluzowej jamy ustnej, przy czym długa oś nacięcia jest równoległa do bruzdy nosowo-wargowej.Wprowadź prostą igłę z nicią jedwabną 5-0 przez górny koniec nacięcia błony śluzowej policzka. Przełóż igłę przez górny koniec linii zaznaczonej na skórze twarzy, a następnie ponownie wprowadź ją w tym samym miejscu. Wykonaj drugie wprowadzenie w drugim miejscu, a następnie wyjdź przez dolny koniec nacięcia błony śluzowej policzka.Pociągnij szew, aby utworzyć zagłębienie w punkcie mocowania skóry twarzy. Stopniowo napinaj, zawiąż i dokręć, uważnie obserwując rozmiar, głębokość i kształt sztucznego dołka, dokonując niezbędnych korekt, aż do uzyskania zadowalających rezultatów. Technika podskórnego podwiązania nie jest odpowiednia dla pacjentów z znacznymi złogami tłuszczu w policzkach; w takich przypadkach konieczne jest zastosowanie metody nacięcia wewnątrzustnego.
Metoda nacięcia wewnątrzustnego: Wykonaj 8-milimetrowe nacięcie poprzeczne na błonie śluzowej wewnątrzustnej w miejscu odpowiadającym punktowi kotwiczenia na twarzy. Rozsuń nacięcie, aby odsłonić włókna mięśnia policzkowego, zaciśnij i wyciąć włókna mięśniowe, a następnie zszyj błonę śluzową policzka wewnątrzustnego do podskórnej warstwy skóry właściwej w punkcie kotwiczenia na twarzy. Sztuczny dołek będzie teraz widoczny.
Wskazówki:
Ogólnie rzecz biorąc, tempo rekonwalescencji pooperacyjnej zależy od takich czynników, jak wiek pacjentki, budowa ciała, stan w momencie zabiegu (np. czy pacjentka ma miesiączkę) oraz odpowiednia opieka pooperacyjna. Jeśli nie dojdzie do infekcji i pacjentka ściśle przestrzega zaleceń lekarskich, rekonwalescencja przebiega zazwyczaj szybko; w przeciwnym razie może być wolniejsza. Zazwyczaj kształt dołka staje się stopniowo bardziej naturalny w ciągu trzech miesięcy od zabiegu.