W dzisiejszym świecie każdy pragnie widzieć słodki uśmiech, szczególnie osoby ceniące piękno. W rezultacie wiele osób pragnie być bardziej ujmujących i decyduje się na sztuczne dołki w policzkach. Kto więc nadaje się do sztucznych dołków? Poniżej w naszej rubryce poświęconej chirurgii plastycznej twarzy dzielimy się wiedzą z zakresu kosmetologii. Dołki można podzielić na trzy rodzaje: okrągłe, owalne i szczelinowe.Badania wskazują, że pojawiają się one głównie na policzkach, często w pobliżu kącików ust, natomiast rzadziej w okolicy kości jarzmowej i brody. Wśród populacji wschodniej naturalne dołki występują u 1 na 18 osób, co oznacza, że większość osób decyduje się na operację tworzenia dołków. Obecne techniki są bardzo dopracowane, dzięki czemu sztuczne dołki są praktycznie nie do odróżnienia od naturalnych.
Sztuczne dołki powstają w wyniku zabiegu chirurgii plastycznej, zwanego medycznie tworzeniem dołków. Umiejscowienie, kształt, rozmiar i liczba dołków zależą przede wszystkim od preferencji pacjenta, a chirurg służy jedynie doradztwem. Większość osób decyduje się na jeden dołek na każdym policzku.Zazwyczaj dołek umieszcza się na przecięciu linii równoległej do kącików ust i linii pionowej biegnącej od zewnętrznego kącika oka.
Kandydaci do sztucznych dołków (operacji tworzenia dołków):
1. Osoby bez dołków lub o zbyt płaskich rysach twarzy, zwłaszcza te, które skorzystałyby na efektownym wyglądzie, jaki nadają dołki.
2. Osoby z jednostronnymi dołkami lub asymetrycznymi dołkami.
Ogólnie rzecz biorąc, istnieją trzy techniki chirurgiczne tworzenia sztucznych dołków: podwiązanie szwem, wszczepienie i nacięcie wewnątrzustne.