Doğumda, bebeğin gözlerinin tüm dokuları ve işlevleri hala gelişme aşamasındadır. Sonuç olarak, çoğu yenidoğan normal veya hafif hipermetropidir (uzağı göremez) ve görme yetenekleri zayıftır, sadece 2-3 metre mesafedeki nesnelerin ana hatlarını ayırt edebilirler.
İki aylık olduğunda, bir bebeğin gözleri hareket eden nesneleri takip edebilir;
Dört aylık olduğunda, görme keskinliği 0,02 ile 0,05 arasında değişir;
5-6 aylık bebeklerin görme keskinliği 0,04–0,08'dir;
7–8 aylık bebekler bakışlarını sabitleyebilir ve uzun süre tek bir yöne odaklanabilir;
Bir yaşındaki çocuklar göz, kulak ve burun gibi organları tanıyabilir;
2–3 yaşındaki çocuklar 0,5–0,6 görme keskinliğine ulaşır;
3–4 yaşındaki çocuklar 0,7–0,8 görme keskinliğine ulaşır;
5-6 yaşlarında normal görme 1,0'a yaklaşır;
1,0 görme, standart normal keskinliği temsil eder.
Yaklaşık 20 yaşında göz gelişimi tamamlanır ve görme 1,0-1,5'e ulaşır.
Pediatrik görme gelişiminin özellikleri:
Yeni doğanların gözleri neredeyse mükemmel bir küre şeklindedir ve lens ile siliyer kasların uyum kapasitesi sınırlıdır. Kırılma sisteminden geçen paralel ışınlar retinanın arkasında odaklanır ve genellikle hipermetropi olarak görülür. Yaklaşık 6 yaşından sonra görme gelişimi olgunluğa doğru ilerler ve hipermetropiden emmetropiye doğru kademeli olarak geçer.
Bu sürece gözün emmetropizasyonu denir. Düzeltilmemiş uzak görme keskinliği bir gözde 1,0'a ulaştığında, o göz emmetropik olarak kabul edilir. Yaş ilerledikçe, lens ve siliyer kasın kasılma gücü azalır, bu da akomodasyon yeteneğini azaltır ve bulanık yakın görmeye neden olur – bu fenomen presbiyopi veya yaşa bağlı uzak görüşlülük olarak bilinir.