W chwili urodzenia wszystkie tkanki i funkcje oczu dziecka są nadal w fazie rozwoju. W związku z tym większość noworodków ma normalną lub łagodną nadwzroczność (dalekowzroczność), a ich wzrok jest słaby i pozwala im rozróżniać jedynie kontury przedmiotów znajdujących się w odległości 2-3 metrów. W wieku dwóch miesięcy oczy niemowlęcia potrafią śledzić poruszające się obiekty. W wieku czterech miesięcy ostrość wzroku wynosi od 0,02 do 0,05.
W wieku 5–6 miesięcy ostrość wzroku wynosi od 0,04 do 0,08;
W wieku 7–8 miesięcy niemowlęta rozwijają zdolność trwałego skupiania wzroku, potrafiąc patrzeć w jednym kierunku przez dłuższy czas;
Jednoroczne dzieci potrafią rozpoznać rysy twarzy, takie jak oczy, uszy i nos;
Dzieci w wieku 2–3 lat osiągają ostrość wzroku wynoszącą od 0,5 do 0,6;
Dzieci w wieku 3–4 lat osiągają ostrość wzroku wynoszącą od 0,7 do 0,8;
W wieku 5–6 lat normalna ostrość wzroku zbliża się do 1,0;
gdzie ostrość wzroku 1,0 stanowi standardową ostrość wzroku.
W wieku około 20 lat rozwój oka jest zakończony, a ostrość wzroku osiąga poziom 1,0–1,5.
Cechy rozwoju wzroku u dzieci:
Oczy noworodków wydają się niemal idealnie kuliste, a zdolność akomodacyjna soczewki i mięśni rzęskowych jest ograniczona. Równoległe promienie światła przechodzące przez układ refrakcyjny skupiają się za siatkówką, co zazwyczaj objawia się nadwzrocznością. Po około 6 roku życia rozwój wzroku postępuje w kierunku dojrzałości, stopniowo przechodząc od nadwzroczności do emmetropii.
Proces ten nazywany jest emmetropizacją oka. Gdy niekorekcyjna ostrość widzenia na odległość osiąga 1,0 w jednym oku, oko to uznaje się za emmetropiczne. Wraz z wiekiem siła skurczowa soczewki i mięśnia rzęskowego zmniejsza się, co ogranicza zdolność oka do skupiania się na przedmiotach znajdujących się blisko. Zjawisko to znane jest jako prezbiopia lub starczowzroczność.