Bij de geboorte zijn alle weefsels en functies van de ogen van een baby nog in ontwikkeling. Daardoor hebben de meeste pasgeborenen normale of lichte hypermetropie (verziendheid) en is hun gezichtsvermogen slecht, waardoor ze alleen de contouren van voorwerpen binnen 2-3 meter kunnen onderscheiden. Na twee maanden kunnen de ogen van een baby bewegende voorwerpen volgen. Na vier maanden varieert de gezichtsscherpte van 0,02 tot 0,05.
Baby's van 5-6 maanden hebben een gezichtsscherpte van 0,04-0,08;
Tegen de leeftijd van 7-8 maanden kunnen baby's hun blik fixeren en gedurende langere tijd in één richting blijven kijken;
Kinderen van één jaar kunnen organen zoals de ogen, oren en neus herkennen;
Kinderen van 2-3 jaar bereiken een gezichtsscherpte van 0,5-0,6;
Kinderen van 3-4 jaar bereiken een gezichtsscherpte van 0,7-0,8;
Tegen de leeftijd van 5-6 jaar benadert het normale gezichtsvermogen 1,0;
waarbij een gezichtsvermogen van 1,0 staat voor een standaard normaal gezichtsvermogen.
Tegen de leeftijd van ongeveer 20 jaar is de ontwikkeling van het oog voltooid en bereikt het gezichtsvermogen 1,0-1,5.
Kenmerken van de visuele ontwikkeling bij kinderen:
De ogen van pasgeborenen lijken bijna perfect bolvormig, met een beperkte accommodatiecapaciteit in de lens en de ciliaire spieren. Parallelle lichtstralen die door het refractieve systeem gaan, worden achter het netvlies gefocust, wat zich doorgaans manifesteert als hypermetropie. Na ongeveer 6 jaar vordert de visuele ontwikkeling naar volwassenheid, waarbij hypermetropie geleidelijk overgaat in emmetropie.
Dit proces wordt emmetropisatie van het oog genoemd. Wanneer de ongecorrigeerde gezichtsscherpte op afstand in één oog 1,0 bereikt, wordt dat oog als emmetroop beschouwd. Naarmate de leeftijd vordert, neemt de contractiekracht van de lens en de ciliaire spier af, waardoor het accommodatievermogen afneemt en het zicht van dichtbij wazig wordt – een fenomeen dat bekend staat als presbyopie of ouderdomsverziendheid.