Bent u bekend met de soorten fillers die bij neuscorrecties worden gebruikt? Om een hoge, goed gedefinieerde neus te krijgen, zijn vaak fillers nodig om het uiterlijk te verbeteren. Dus, welke verschillende soorten fillers voor neuscorrecties zijn er? Om deze vraag te beantwoorden, laten we luisteren naar een expert die een gedetailleerde introductie geeft over fillers voor neuscorrecties.Vaste siliconen, momenteel een minder vaak gebruikte neuscorrectievuller, blijven een van de belangrijkste klinische keuzes, ondanks het complicatiepercentage van 5% tot 20%. Dit komt door de uitstekende biocompatibiliteit en hoge kosten.Het belangrijkste nadeel is dat het geen bloedcirculatie met het lichaam tot stand kan brengen en geen orgaanverbindingen kan vormen. In plaats daarvan wordt het alleen ingekapseld door vezelig weefsel, wat kan leiden tot huiduitstulpingen op plaatsen waar het weefsel zwak is. Vezelige kapselcontractuur kan zichtbare uitstulpingen van het siliconenimplantaat veroorzaken, wat het esthetische resultaat aantast.Van de kunstmatige botmaterialen die voor neuscorrecties worden gebruikt, is hydroxyapatiet het belangrijkste. Het biedt een uitstekende biocompatibiliteit en is niet toxisch, niet teratogeen, niet allergeen en niet carcinogeen. Door het gebrek aan structurele ondersteuning is het echter minder effectief voor personen met een lage neuspunt. De meest geavanceerde vuller voor neuscorrecties die momenteel beschikbaar is, is geëxpandeerd polytetrafluorethyleen (ePTFE). Dit materiaal wordt veel gebruikt in buitenlandse plastische chirurgiepraktijken.Het vertoont een uitzonderlijke stabiliteit, reageert niet met andere stoffen en is niet toxisch, niet carcinogeen en niet teratogeen. De gladde textuur vergemakkelijkt het modelleren en vormen. Een belangrijk voordeel is dat het gemakkelijk volledig kan worden verwijderd als de patiënt het resultaat na de operatie onbevredigend vindt, zonder dat er restdefecten achterblijven. De belangrijkste verdienste is het levensechte gevoel, de ondoorzichtigheid en het vermogen van bloedvaten om zich in het materiaal te integreren, waardoor de structurele integriteit wordt verbeterd.