Mutlu bir aşk yaşıyorduk, yapıştırıcı ve vernik gibi ayrılmazdık. Diğer çiftlerin kavga etmelerini, bağırmalarını ve eşyaları fırlatmalarını, ama yine de bir şekilde birlikte kalmayı başarmalarını görmek bize tamamen anlaşılmaz geliyordu. Böylesine çalkantılı günler bize imkansız derecede uzak geliyordu.
Evliliğimizin ikinci yılı
Kavga etmeye başladık. Bir kavga sırasında, pahalı ve zarif bir saati kırdım, kırk dakika ağladım, sonra valizlerimi toplayıp ailemin evine döndüm. Kararımı verdim: boşanacağım! Benimle tartışan biriyle asla yaşamaya devam etmeyecektim.Her akşam işten sonra, beni almak için ofisime koşar, bol bol özür diler ve benimle eve dönmem için yalvarırdı. Ben ise ona soğuk davranır, onu tanımaz ve eve gitmeyi reddederdim. Yarım ay sonra, kocaman bir buket çiçekle gelip benimle süpermarkete gitmekte ısrar edince, sonunda pes ettim. On dakika boyunca onun tüm kusurlarını sıraladım ve sonunda şu uyarıda bulundum: "Bunu bir daha yaparsan, seni asla affetmem." O sessiz kaldı, kabul ettiğini ima etti.
Evliliğin Üçüncü Yılı
Bir tartışma sırasında birkaç ucuz cam bardağı kırdım, otuz dakika ağladım, sonra birkaç gün bir arkadaşımın evinde kaldım. Eve dönmeden önce birkaç kez aradı. Yerdeki kırık camları titizlikle temizledi, ama ben yine de onu görmezden geldim. Yemek saatlerinde yatak odasına saklandım, çıkmayı reddettim. Dışarıdan kapıyı çaldı ve "Mantarlı tavuk yahnisi hazır. Çık da yemek ye" dedi.İki kez kapıyı çaldıktan sonra, onunla yemek yemek için dışarı çıktım. Hatasını kabul etti, değişeceğini söz verdi ve benden af diledi. Ben sessiz kaldım.
Evliliğimizin dördüncü yılı
Bir tartışma sırasında, kendi yetiştirdiğim bir saksı bitkisini kırdım, yirmi dakika ağladım, sonra bütün gün mahallede dolaştım. Eve döndüğümde, onu kanepede kayıtsızca oturmuş televizyon izlerken buldum, oturma odası hala dağınıktı.Kırık yapraklar ve saksı parçaları yere dağılmıştı. Ben temizlemeyi üstlendim. O akşam yemeğini hazırlamış ve tek başına oturmuş yemek yiyordu. Kendime bir kase pirinç koyup karşısına oturdum ve kimin haklı kimin haksız olduğunu tartışmaya başladım. O ise tarafsız kalmaya devam etti.
Evliliğimizin beşinci yılı
Bir tartışma sırasında kanepeden bir yastığı yere attım, on dakika ağladım, sonra oturma odasından yatak odasına koştum.Akşam yemeği pişirilmedi. O balkonda sigara içiyordu. Kendi isteğimle yatak odasından çıktım, yastığı aldım, en sevdiğim yemekleri hazırladım, yedim ve yatağa gittim. O bir restoranda yemek yedi. Döndüğünde, onunla konuşmaya başladım, onu ikna etmeye çalıştım. O sertçe karşılık verdi: "Ben yanlış bir şey yapmadım!"
Evliliğimizin altıncı yılı
Tartışmalar sırasında hiçbir şey fırlatmadım. Sadece beş dakika ağladım, oturma odasında kaldım ve sadece yerimi değiştirdim. O birkaç gün bir arkadaşının evinde kaldı. Onu aradım ve eve gelmesi için yalvardım. Proaktif olarak en sevdiği yemeği pişirdim, ona servis ettim, hatalı olduğumu ve değişmeye hazır olduğumu söyledim ve beni affedip affetmeyeceğini sordum. O sessiz kaldı.
Evliliğimizin yedinci yılı
Tartışmalar sırasında ağlamadım. Sabah kavga edersek, öğleden sonra özür diler ve onunla birlikte futbol maçlarını izlerdim. O, on dakika boyunca benim hatalarımı sıralar ve sonunda "Bunu bir daha yaparsan, seni affetmem!" diye uyarırdı. Ben sessiz kalır, kabul ettiğimi gösterirdim.