Po pierwsze, różnią się one podstawowymi koncepcjami. „Operacja wewnętrznego kącika oka” odnosi się do zabiegu otwarcia wewnętrznego kącika oka. Nie powoduje to rzeczywistego otwarcia samego wewnętrznego kącika oka, a raczej uwolnienie fałdu epikantycznego, który zasłania wewnętrzny kącik, odsłaniając w ten sposób leżącą pod spodem strukturę oka. Operacja zewnętrznego kącika oka jest jednak zupełnie inna. Powoduje ona rzeczywiste otwarcie bocznego kącika oka — unikalnej i kluczowej struktury fizjologicznej. Zabieg ten narusza specyficzną anatomię zewnętrznego kącika oka, który ma słaby potencjał regeneracyjny.
Niezadowolenie z wyników jest częste po kantoplastyce bocznej. Główne wady to: nawet jeśli uda się uzyskać powiększenie, brak trójwymiarowej krawędzi powieki i naturalnych rzęs sprawia, że wynik jest nienaturalny. Ograniczenia kości oczodołu z natury rzeczy ograniczają możliwości powiększenia. Cienka spojówka stanowi wyzwanie chirurgiczne, ponieważ jest podatna na cofanie się i zrosty. Często występuje ektropium spojówki.
Podsumowując, oczywiste jest, że kantoplastyka wewnętrzna jest łatwiej akceptowana i skuteczniejsza w osiąganiu pożądanego efektu powiększenia oczu, dając doskonałe wyniki pooperacyjne. Kantoplastyka zewnętrzna wymaga wysokiego poziomu umiejętności chirurgicznych. Dlatego też, rozważając ten zabieg, konieczne jest wybranie doświadczonego chirurga plastycznego. Zapewnia to optymalne wyniki i znacznie zmniejsza ryzyko powikłań pooperacyjnych.