Ten eerste verschillen de fundamentele concepten. "Innerlijke canthus-chirurgie" verwijst naar de ingreep om de binnenste ooghoek te openen. Hierbij wordt niet echt de innerlijke canthus zelf geopend, maar wordt de epicanthusplooi die de binnenste ooghoek belemmert, losgemaakt, waardoor de onderliggende oogstructuur zichtbaar wordt. Buitenste canthus-chirurgie is echter iets heel anders. Hierbij wordt de laterale ooghoek, een unieke en cruciale fysiologische structuur, echt geopend. Deze ingreep verstoort de specifieke anatomie van de buitenste canthus, met een slecht herstelpotentieel.
Ontevredenheid over het resultaat komt vaak voor na laterale canthoplastiek. De belangrijkste nadelen zijn: zelfs wanneer vergroting wordt bereikt, maakt het ontbreken van een driedimensionale ooglidrand en natuurlijke wimpers het resultaat onnatuurlijk. Beperkingen van het orbitale bot beperken inherent het vergrotingspotentieel. Het dunne bindvlies vormt een uitdaging voor de chirurg, omdat het gevoelig is voor retractie en verklevingen. Conjunctivaal ectropion komt vaak voor.
Samenvattend is het duidelijk dat interne canthoplastiek gemakkelijker wordt geaccepteerd en effectiever is in het bereiken van het gewenste grotere uiterlijk van de ogen, wat uitstekende postoperatieve resultaten oplevert. Externe canthoplastiek vereist een hoog niveau van technische vaardigheid van de chirurg. Daarom is het, als u deze ingreep overweegt, van groot belang om een ervaren plastisch chirurg te kiezen. Dit zorgt voor bevredigende resultaten en vermindert het risico op postoperatieve complicaties aanzienlijk.