Mijn zoon is sinds zijn kindertijd altijd levendig en energiek geweest en werd tijdens zijn puberteit nog onhandelbaarder. Hoe meer ik hem opdroeg iets te doen, hoe meer hij weigerde, waardoor ik uiteindelijk tegen hem uitviel. Soms sloot ik hem zelfs op in huis. Terwijl het slaan doorging, werd mijn zoon groter dan ik. Aanvankelijk vluchtte hij als hij geslagen werd, maar later begon hij terug te slaan.Toen ik zag hoe hij zich misdroeg en ik machteloos was om hem tegen te houden, raakte ik volledig uitgeput en wist ik niet meer wat ik moest doen.
Veel ouders herkennen deze fase: wanneer kinderen dertien of veertien worden, trotseren ze voortdurend hun ouders. Als je ze vraagt om naar het oosten te gaan, gaan ze naar het westen – een fase die twee tot drie jaar duurt. Bij sommige kinderen komt deze opstandige fase sterk tot uiting, waardoor moeders in tranen uitbarsten en vaders trillen van woede. Bij andere kinderen is het minder ernstig, maar de meeste ouders voelen deze opstandigheid.Psychoanalytische theoretici noemen deze puberale fase de "fase van vijandigheid tegenover ouders".
Aanbevolen lectuur: Na 100 dagen huwelijk zijn we niet eens een stel!
Hoe kunnen ouders tijdens deze "fase van vijandigheid" passende psychologische ondersteuning bieden? Naast het versterken van de emotionele communicatie met hun kind, moeten ze ook bewust zijn van de invloed van hun eigen gedrag op het kind.
Wat betreft emotionele communicatie met kinderen, moeten ouders de volgende punten in acht nemen: (1) Als uw kind onderwerpen bespreekt die hem of haar interesseren, luister dan aandachtig zonder afgeleid te lijken of andere dingen te doen (bijvoorbeeld televisie kijken). Als u met dringende zaken bezig bent, leg dan kort de situatie uit om het begrip van uw kind te winnen.(2) Ook al bent u het in eerste instantie niet eens met het standpunt van uw kind, luister dan geduldig tot het klaar is met praten om zijn of haar perspectief volledig te begrijpen. Breng uw eigen standpunten naar voren door van gedachten te wisselen in plaats van te preken zonder rekening te houden met het perspectief van uw kind. (3) Spreek op een respectvolle toon in plaats van op een belerende toon. Door uw kind te respecteren, bevordert u het respect van uw kind voor u, terwijl preken vaak wrok en tegenstand kweekt, wat het tegenovergestelde effect heeft. (4)Ouders moeten het groeiende zelfbewustzijn en de zich ontwikkelende cognitieve vaardigheden van hun kind erkennen. Begeleid en help hen om de fysiologische en psychologische kenmerken van hun leeftijdsgroep goed te begrijpen, en wijs hen duidelijk op hun resterende onvolwassenheid, afhankelijkheid en eenzijdigheid in hun begrip. (5) Vraag uw kind om zijn mening over huishoudelijke zaken. Als zijn suggestie redelijk is of overeenkomt met de mening van de volwassenen, voer deze dan uit. Dit bevordert zijn gevoel van betrokkenheid bij gezinsaangelegenheden en verantwoordelijkheid, waardoor harmonieuze familierelaties worden bevorderd.
Aangezien het gedrag van ouders een directe invloed heeft op de psychologische ontwikkeling van kinderen, moeten ouders in hun dagelijks gedrag de volgende principes in acht nemen: (1) Geef het goede voorbeeld. Zoals het gezegde luidt: "Daden zeggen meer dan woorden." Je kunt een kind niet overtuigen om niet te roken als je zelf rookt. Adolescenten leren en beoordelen anderen – inclusief hun ouders – doorgaans op basis van waargenomen gedrag in plaats van verbale instructies.(2) Vermijd het micromanagen van alles wat uw kind doet; geef het in veel zaken onafhankelijkheid. Als ingrijpen nodig is, gebruik dan gepaste methoden, want agressieve benaderingen kunnen verdeeldheid zaaien of vergroten. (3) Respecteer de privacy van uw kind.In de traditionele Chinese cultuur wordt de privacy van kinderen vaak genegeerd, wat ertoe leidt dat ouders de brieven van hun kinderen openen of hun dagboeken lezen. Dergelijke acties kunnen emotionele weerstand oproepen; ouders moeten hun kinderen juist met zorg en respect benaderen. (4) Blijf in alle situaties kalm en reageer niet overdreven. Zelfs één enkel geval van buitensporig gedrag kan blijvende emotionele littekens achterlaten.