Scena była zamglona. Ciemna jak smoła uliczka, spowita gęstą mgłą. Nic nie było widać za plecami, a boki oddalały się w dal. Kroki za plecami stawały się coraz głośniejsze, a odgłosy oddechu coraz wyraźniejsze przy uchu. Ciało ogarnął strach, uczucie, jakby ktoś szarpał za ramię. Chciało się krzyczeć, ale z gardła nie wydobywał się żaden dźwięk.W ten sposób, zlany zimnym potem, drżący, pogrążony w przerażeniu, w końcu obudził się z przerażeniem...
Prawie każdy doświadczył tego: śnił niesamowitą historię, w której pozostawał świadomy i logiczny, ale następnego ranka budził się całkowicie zdezorientowany, zastanawiając się: „Skąd się wzięły te wszystkie bzdury?Jak mogłem śnić o takich rzeczach?” Szegényi twierdzi, że psychoterapia jest podstawowym sposobem na pokonanie cierpienia spowodowanego koszmarami.
Sny mogą być również pouczające
Według ostatniego raportu opublikowanego w argentyńskiej gazecie La Nación, argentyński neurolog Claudio Potesta zwrócił ostatnio uwagę, że koszmary są związane z nierozwiązaną traumą psychiczną lub obrazami lub historiami, które wywarły głębokie wrażenie na danej osobie; dzieci są bardziej podatne na koszmary.Dr Portes, który jest również przewodniczącym Argentyńskiego Towarzystwa Snów, twierdzi, że chociaż koszmary senne mają podobieństwa do lunatykowania i mówienia przez sen jako zaburzeń, posiadają one również odrębne cechy. Osoby doświadczające koszmarów sennych zazwyczaj pamiętają szczegóły snów po przebudzeniu, a epizody często występują o świcie.Wyjaśnił, że chociaż nie ma jednoznacznych podstaw genetycznych dla koszmarów sennych, ich występowanie w wielu pokoleniach niektórych rodzin sugeruje pewien stopień wpływu dziedzicznego. Ponadto niektóre nawyki związane ze stylem życia mogą wywoływać koszmary senne, na przykład dzielenie sypialni z rodzicami. Wysoka gorączka, stres psychiczny, zaburzenia snu oraz stosowanie niektórych leków przeciwnadciśnieniowych lub przeciwdepresyjnych również mogą przyczyniać się do tego efektu. Jednocześnie zaburzenia lękowe mogą nasilać koszmary senne.
Argentyńska specjalistka ds. traumy Andrea Mara Szecsenyi twierdzi, że koszmary senne są ściśle związane z nierozwiązaną traumą psychiczną, głęboko utrwalonymi obrazami, a nawet opowiadanymi historiami. Stwierdza ona: „Bez interwencji psychologicznej trauma może wywierać wpływ przez długi czas – być może przez lata, a nawet przez całe życie”.
Segni wyjaśnia, że niektóre sny nie są przypadkowe dla dzieci, ponieważ są one nierozerwalnie związane z rozwojem fizycznym – na przykład podczas ząbkowania. Koszmary senne pomagają rozwijającemu się mózgowi przetwarzać doświadczenia z dnia, zachowania rodziców, bodźce wizualne i wszystkie niezrozumiałe sytuacje, choć w nienormalny sposób.
Dr Szegény podkreślił, że psychoterapia pozostaje podstawowym podejściem do przezwyciężania cierpienia spowodowanego koszmarami sennymi; poleganie wyłącznie na lekach grozi utrzymującymi się koszmarnymi udrękami.