Het beeld was wazig. Een pikdonker steegje, gehuld in dichte mist. Achter me was niets te zien, de zijkanten verdwenen in de verte. De voetstappen achter me werden luider, het ademen naast mijn oor duidelijker. Angst verspreidde zich door mijn lichaam, een gevoel alsof iemand aan mijn arm trok. De drang om te schreeuwen, maar ik kon geen geluid maken.Zo, badend in koud zweet, trillend, wegzakkend in angst, schrok ik eindelijk wakker...
Bijna iedereen heeft dit wel eens meegemaakt: een verhaal dromen met een verrassende wending, waarbij je geest helder blijft en je logica duidelijk is, om vervolgens de volgende ochtend volkomen verbijsterd wakker te worden en je af te vragen: "Waar komt al deze onzin vandaan?Hoe heb ik zoiets kunnen dromen?" Szegényi stelt dat psychotherapie de fundamentele aanpak is om het leed dat door nachtmerries wordt veroorzaakt te overwinnen.
Dromen kunnen ook leerzaam zijn
Volgens een recent bericht in de Argentijnse krant La Nación wees de Argentijnse neuroloog Claudio Potesta er onlangs op dat nachtmerries verband houden met onopgeloste psychologische trauma's, of beelden of verhalen die een diepe indruk op een persoon hebben achtergelaten; kinderen zijn vatbaarder voor nachtmerries.Dr. Portes, die ook voorzitter is van de Argentijnse Dream Society, stelt dat nachtmerries weliswaar overeenkomsten vertonen met slaapwandelen en praten in de slaap als stoornissen, maar dat ze toch duidelijke kenmerken hebben. Mensen die nachtmerries hebben, herinneren zich bij het ontwaken meestal details van de droom, en de episodes vinden vaak plaats rond zonsopgang.Hij legde uit dat er weliswaar geen sluitende genetische basis voor nachtmerries is, maar dat het feit dat ze in sommige families bij meerdere generaties voorkomen, wijst op een zekere mate van erfelijke invloed. Bovendien kunnen bepaalde levensgewoonten nachtmerries veroorzaken, zoals het delen van een slaapkamer met de ouders. Hoge koorts, psychologische stress, slaapstoornissen en het gebruik van bepaalde bloeddrukverlagende of antidepressiva kunnen ook aan dit effect bijdragen. Tegelijkertijd kunnen angststoornissen nachtmerries verergeren.
De Argentijnse traumaspecialiste Andrea Mara Szecsenyi stelt dat nachtmerries nauw verband houden met onopgeloste psychologische trauma's, diep ingeprente beelden of zelfs vertelde verhalen. Ze zegt: "Zonder psychologische interventie kan een trauma gedurende lange tijd invloed blijven uitoefenen, misschien wel jaren later, of zelfs gedurende het hele leven."
Segni legt uit dat bepaalde dromen voor kinderen geen toeval zijn, omdat ze intrinsiek verband houden met hun lichamelijke ontwikkeling, zoals tijdens het tandjes krijgen. Nachtmerries helpen de zich ontwikkelende hersenen bij het verwerken van ervaringen overdag, het gedrag van ouders, visuele prikkels en alle onbegrijpelijke situaties, zij het op een abnormale manier.
Dr. Szegény benadrukte dat psychotherapie de fundamentele aanpak blijft om nachtmerries te overwinnen; als men uitsluitend op medicatie vertrouwt, bestaat het risico op aanhoudende nachtmerries.