Xixi neredeyse üç yaşında ve evde küçük bir imparator gibi şımartılıyor. Ne isterse ona veriliyor. İstediği hemen yerine getirilmezse, avazı çıktığı kadar bağırmaya başlıyor. Ayrıca, sevmediği veya yapmayı reddettiği şeylere karşı güçlü bir direnç göstermek için yüksek sesle ağlıyor, bu da anne ve babası için gerçek bir baş ağrısı:Öncelikle, sürekli avaz avaz bağırmasının sesine zarar verebileceğinden endişeleniyorlar. Dahası, en ufak bir provokasyonla sesini yükseltme eğilimi, dengeli bir karakterin gelişmesine zararlı görünüyor.Peki, bu yüksek sesle bağırma alışkanlığı nasıl ele alınmalıdır?
Bebekler neden sürekli bağırarak küçük bir hoparlör gibi davranırlar? (Halk Sağlığı Ağı)
Bir bebeğin psikolojisi, yetişkinlerin sandığı kadar basit değildir. Bebekler, zengin ve incelikli duygulara sahiptir ve bu duygular, daha fazla deneyim kazandıkça giderek çeşitlenir. Ancak, olgunlaşmamış olmaları, hareket etmeden önce durumları rasyonel olarak analiz etmelerini engeller ve dürtülerini takip etmelerine neden olur. Bu nedenle, bir bebeğin yüksek sesli patlamalarını duyduğunuzda,ebeveynler önce bu patlamanın altında yatan nedeni belirlemeli ve hedefe yönelik müdahalelerde bulunmalıdır. Bu, sürekli bağırmanın uzun vadede ses tellerine verdiği zararı en aza indirgemekle kalmaz, aynı zamanda psikolojik gelişimin kritik döneminde erken müdahaleye olanak tanır. Bu tür müdahaleler, istenmeyen davranışları ve duygusal sorunları ele alırken, bilişsel yeteneklerin, duygusal düzenlemenin ve irade gücünün tam olarak gelişmesini destekler. Sonuç olarak, çocukların zihinsel sağlığını korur ve geliştirir, kişiliklerinin sağlıklı gelişimini destekler.
Peki, bir bebek hangi durumlarda ağlamaya başvurabilir?
1. İhmal edildiğini hissetmek: Bebekler, yetişkinlerin ilgisine derin bir ihtiyaç duyarlar. Bu, sadece fizyolojik ve güvenlik gerekliliği değil, aynı zamanda temel bir psikolojik ve duygusal ihtiyaçtır. Ebeveynleri tarafından ihmal edildiklerini hissettiklerinde, memnuniyetsizliklerini ifade etmek için agresif davranışlara veya yüksek sesli patlamalara başvurabilirler ve bu güvenlik eksikliği yoluyla ebeveynlerinin ilgisini geri kazanmaya çalışırlar.Bazı ebeveynler, özellikle ikinci çocuklarının doğumundan sonra, büyük çocuklarının sık sık yüksek sesle bağırmaya, ebeveynlerine karşı gelmeye veya küçük kardeşlerini zorbalığa maruz bırakmaya eğilimli hale geldiğini fark ederler. Çoğu zaman, bu sadece anne ve babalarına "Beni ihmal ediyorsunuz!" mesajını verme şeklidir.Çocuk baskı altındadır: Bir çocuk anaokulunda öğretmen tarafından azarlanırsa veya diğer çocuklarla geçinmekte zorlanırsa, belirli bir düzeyde stres yaşayabilir. Ancak, yaşlarının küçük olması ve bu tür durumlarla başa çıkma konusunda deneyimsiz olmaları nedeniyle, bu içsel baskıyı kendi başlarına çözemezler. Biriken stres çok fazla olduğunda veya çok uzun süre devam ettiğinde, çocuk sinirli hale gelebilir ve duygularını ifade etmek için bağırma veya benzeri yöntemlere başvurabilir. Bu aslında çocuk için bir tür duygusal rahatlama biçimidir.
3. Çocuk, ebeveynlerini kendi isteklerine uymaya ikna etmek veya ebeveynlerinin kısıtlamalarına direnmek gibi kendi hedeflerine ulaşmaya çalışır. Örneğin, bir çocuk bir şey istediğinde ve ebeveynleri bunu hemen yerine getiremediğinde, ebeveynlerinin taviz vermesini sağlamak için yüksek sesle bağırmaya başvurabilir.Diğer çocuklar ise, bir faaliyete yoğun bir şekilde dalmışken, ebeveynleri tarafından kesintiye uğradıklarında öfkelenebilir ve öfkelerini yüksek sesle bağırarak veya tantrum yaparak dışa vurabilirler.
Başa çıkma stratejileri:
1. Ebeveyn-çocuk iletişimini güçlendirin: Ebeveynler, her gün çocuklarıyla sohbet etmek, hikayeler paylaşmak veya basit oyunlar oynamak gibi etkileşim kurmak için zaman ayırmalıdır. Çocuğun duygularını doğru bir şekilde anlamak, zamanında teselli etmeyi sağlar.İkinci çocuk planlayan veya zaten ikinci çocuğu olan ebeveynler, en büyük çocuğun duygularını yatıştırmaya özellikle dikkat etmelidir. Küçük çocuğa bakarken büyük çocuğu ihmal etmekten kaçının. Onları kardeşlerinin bakımına dahil edin, ebeveynlik görevlerini paylaşarak büyük kardeş olarak sorumluluk duygusu geliştirmelerine olanak tanıyın.
2. Basit, anlaşılır ilkeleri açıklayın:Çocuklar dili anlayabildiklerinde, ebeveynler basit ilkeleri açıklayarak bilinçli bir şekilde özdenetimlerini geliştirmelidir. Bir çocuk ağlayarak mantıksız taleplerini yerine getirmeye çalıştığında, ebeveynler kararlı bir tavırla hemen müdahale etmelidir. Kararlı bir dil ve ifadeler kullanarak, çocuğun öfke patlamaları nedeniyle ebeveynlerin taviz vermeyeceğini açıkça belirtin. Bu yaklaşım, çocuğun duygusal tepkisini hızla düzeltmesini sağlayacaktır.Çocuk sakinleştiğinde, ebeveynler konuyu tekrar ele almalı ve çocuğa duygularını yönetmeyi öğretmelidir.
3. Hayal kırıklığı veya başarısızlıktan kaynaklanan öfke patlamalarında, ebeveynler çocuğa bu olumsuz duyguları uygun şekilde dışa vurmasını öğretebilir. Bu, çocuğun şikayetlerini dile getirmesine izin vermek veya oyuncaklar veya oyunlar aracılığıyla dikkatini başka yöne çekmek, bastırılmış baskıyı sağlıklı yollarla dışa vurmasını öğretmek olabilir.
4. "Sorun yok" veya "Korkma" gibi ifadelerle çocuğun duygularını reddetmek yerine, onları kabul etmeyi ve yansıtmayı öğrenin. Bu tür tepkiler çocuğun duygularını geçersiz kılar. Bunun yerine, "Seni gözden kaçırdığımız için kızgın olduğunu anlıyorum" gibi empatik ifadeler kullanın. Çocuklar ebeveynleri tarafından kabul gördüklerini hissettiklerinde, duyguları doğal olarak yatışmaya başlar.