Oğlumuz bir yaşını biraz geçmişti ve yürürken tökezledi. Yakınımda olduğumu fark edince, küçük elini uzattı ve kalkmak için yardım istedi. Ben farkında değilmiş gibi davranıp önümde yürümeye devam ettim. Karım şaşkın ve biraz da sinirli bir şekilde ona doğru koşmaya başladı. Ona geri kalması için işaret ettim.Etrafına bakındı ama kimse yardım etmeye gelmedi. Ellerini yere koydu, küçük poposu dışarı çıkmış halde sendeleyerek ayağa kalktı. Ben gülümsedim, eşim de gülümsedi.
İlk kez şeker yediğinde, ambalajı nasıl açacağını kendisinin bulmasına izin verdim. Çekip yırttı ama başaramadı. Sonunda, ambalajı ve şekeri birlikte ısırarak şekerini çıkardı.Daha sonra portakal veya haşlanmış yumurta yerken, ellerimi kullanmak yerine ağzını kullanması konusunda ısrar ettim.
Ayrıca oyuncaklarını oynadıktan sonra toplaması için ona rehberlik ettim. Bir keresinde yüksek ateşi olduğunda, oynadıktan sonra toplamayı reddetti. Kendisi yapmazsa bir daha oynamasına izin vermeyeceğimi söyledim. Sonunda, yüksek sesle ağlayarak oyuncakları topladı.
Günlük hayatta sık sık şu olguyu gözlemliyoruz: Ebeveynler ne kadar gayretli olursa, çocuklar o kadar tembel olma eğilimindedir; tersine, ebeveynlerin daha az müdahaleci olduğu evlerde, çocuklar genellikle yetenekli bireyler olarak büyürler. Bu nedenle, çocuk yetiştirmede ebeveynlerin uygun şekilde "tembel" olmayı öğrenmeleri gerektiğini düşünüyorum — çocuklara bağımsız olarak keşfetme, zorlukları aşma ve problem çözme becerilerini öğrenme fırsatları vermeliler.