Onze zoon was net iets ouder dan een jaar toen hij struikelde tijdens het lopen. Toen hij mij in de buurt zag staan, strekte hij zijn kleine handje uit, op zoek naar hulp om op te staan. Ik deed alsof ik het niet zag en liep door. Mijn vrouw, verbaasd en een beetje geïrriteerd, rende naar hem toe om hem op te tillen. Ik gebaarde haar om achter te blijven.Hij keek om zich heen, maar zag niemand die hem te hulp schoot. Hij legde zijn handen plat op de grond, krabbelde overeind en stak zijn kleine billen in de lucht. Ik glimlachte, en mijn vrouw glimlachte ook.
Toen hij voor het eerst snoep proefde, liet ik hem zelf uitzoeken hoe hij het papiertje moest openen. Hij trok en scheurde eraan, maar zonder resultaat. Uiteindelijk beet hij gewoon door het papiertje heen en haalde hij het snoepje eruit.Later, toen hij sinaasappels of gekookte eieren at, stond ik erop dat hij zijn mond gebruikte in plaats van mijn handen.
Ik leerde hem ook om zijn speelgoed op te ruimen na het spelen. Toen hij een keer hoge koorts had, weigerde hij zijn speelgoed op te ruimen na het spelen. Ik stond erop dat hij het zelf deed en dreigde dat hij er anders niet meer mee mocht spelen. Uiteindelijk ruimde hij het op terwijl hij luid huilde.
In het dagelijks leven zien we vaak het volgende fenomeen: hoe ijveriger de ouders, hoe luier de kinderen vaak zijn; omgekeerd groeien kinderen in gezinnen waar de ouders minder hands-on zijn, vaak op tot meer capabele personen. Daarom ben ik van mening dat ouders bij het opvoeden van kinderen moeten leren om op de juiste manier "lui" te zijn, zodat kinderen de kans krijgen om zelfstandig te ontdekken, uitdagingen aan te gaan en probleemoplossende vaardigheden te leren.