De aandachtsspanne van een tweejarige is doorgaans erg kort, waardoor ouders aanzienlijke stemmingswisselingen waarnemen. In deze fase leren kinderen zelfstandig te worden en elk succes brengt hen enorme vreugde. Het voltooien van een nieuwe taak, zoals tekenen met kleurpotloden of het oplossen van een legpuzzel, vervult hen met trots.Als de puzzel echter niet lukt of als ze niet op de muur mogen tekenen, kunnen ze behoorlijk ontevreden en gefrustreerd raken.
Voor ouders ligt de grootste uitdaging in het ondersteunen van de zelfstandigheid van hun kind en hen tegelijkertijd te helpen omgaan met hun emoties, met name negatieve emoties.
Frustratie: de emoties van baby's schommelen als een 'wip'
Hoewel tweejarigen beginnen met het ontwikkelen van taalvaardigheden, blijft hun vermogen om te communiceren beperkt en slagen ze er vaak niet in om hun gedachten duidelijk uit te drukken. Hun woede komt vaak voort uit het feit dat volwassenen hun bedoelingen verkeerd begrijpen.
Bovendien hebben tweejarigen doorgaans moeite met zelfbeheersing wanneer ze met onbevredigende situaties worden geconfronteerd. Als ze iets niet krijgen wat ze willen, voelt dat als het einde van de wereld.Als ze te horen krijgen dat ze iets niet mogen doen, voelen ze zich volledig van hun keuze beroofd. Gelukkig duurt hun frustratie zelden lang. Ze raken snel geïnteresseerd in iets, maar hun aandacht wordt al snel getrokken door andere nieuwe dingen. De aandacht van een peuter voor een bepaalde activiteit duurt zelden langer dan een paar minuten. Slimme ouders kunnen de emoties van hun kind dus vakkundig beheersen door gebruik te maken van deze neiging tot versnipperde aandacht.
Als je baby ongelukkig of gefrustreerd is, leid dan zijn aandacht af naar een andere activiteit. Toen Sisi bijvoorbeeld in de keuken met een mes wilde spelen, leidde mama haar af naar een bak met zeepbellen, waarna ze al snel rustig werd.Een snelle verandering van omgeving heeft hetzelfde effect: Sisi rustig van de keuken naar haar kamer brengen, waar tal van afleidingen zoals speelgoeddinosaurussen of boeken haar helpen haar eerdere ongenoegen te vergeten. Gevoelens bespreken en emotionele herkenning aanleren Hoewel afleiding emotionele uitbarstingen voorkomt, blijft het voor ouders van cruciaal belang om gevoelens te bespreken.Je kunt natuurlijk niet verwachten dat een tweejarige kan uitdrukken dat hij boos, eenzaam of verveeld is, omdat hij nog niet voldoende zelfbeheersing heeft en niet over de juiste woordenschat beschikt om zijn gevoelens te uiten. Je kunt hem wel leren hoe hij zijn emoties kan uiten. Zinnen als "Dat moet je erg boos hebben gemaakt" of "Je ziet er nogal verdrietig uit" helpen baby's te beseffen dat er veel woorden zijn om hun innerlijke gevoelens te beschrijven.Uiteindelijk zal uw kind gaan begrijpen dat deze gevoelens volkomen normaal zijn. ${FDPageBreak}
Bijvoorbeeld: als uw kind elke keer moeite heeft met een legpuzzel, zal het herhaaldelijk zeggen van "Jeetje, daar ben je echt boos over" hem helpen deze zin te associëren met zijn eigen emoties. Rond de leeftijd van drie jaar beginnen kinderen de betekenis van woorden als "boos" of "verdrietig" te begrijpen en al snel kunnen ze over hun gevoelens praten.
Dit betekent niet dat u ongepast gedrag door de vingers moet zien. U moet hun gevoelens begrijpen – vraag bijvoorbeeld of ze verdrietig zijn omdat ze iets kwijt zijn of boos omdat mama aan het bellen is. Maak vervolgens duidelijk dat schreeuwen of slaan niet acceptabel is.Hoewel uw kind deze boodschappen misschien nog niet volledig begrijpt, legt dergelijke communicatie de basis voor het ontwikkelen van begrip: intense emoties, zelfs negatieve, zijn volkomen normaal in het leven, maar kwetsend en destructief gedrag is absoluut onaanvaardbaar en wordt niet getolereerd.
Leer uw kind onderscheid te maken tussen positieve en negatieve emoties. Als ze tevreden of blij zijn, kunt u zeggen: "Ik zie dat je het erg lekker vindt om ijs te eten" of "Je wordt erg blij van verstoppertje spelen met mama en papa, hè?" Dit helpt hen onderscheid te maken tussen positieve en negatieve gevoelens en leert hen dat alle emoties – of ze nu prettig of onaangenaam zijn – volkomen normaal zijn in het leven.
Leren omgaan met emoties en anderen begrijpen
De meeste tweejarigen zijn egocentrisch en begrijpen niet dat anderen ook gevoelens hebben. Zodra uw kind zijn eigen emoties kan herkennen, zal het die woorden ook gaan toepassen op anderen.
Een tweejarige die met zijn moeder over boosheid heeft gepraat, begrijpt hoe het voelt om boos te zijn. Als mama zegt: "Schatje, ik ben ook boos", beseft het kind dat mama dezelfde gevoelens heeft. Dit is het begin van empathie voor en herkenning van de emoties van anderen. Dit vermogen ontwikkelt zich niet van de ene op de andere dag; het is een lang, geleidelijk proces dat de hele kindertijd beslaat.
De kindertijd is de optimale periode om baby's te leren hun eigen emoties en die van anderen te begrijpen. In het vroegschoolse onderwijs moet daarom vaak aandacht worden besteed aan emotionele onderwerpen. Wanneer u uitlegt waarom bepaald gedrag goed of fout is, laat dan de gevoelens van anderen zien: "We slaan mensen niet omdat dat pijn doet en hen verdrietig maakt" of "Zou jij niet boos worden als iemand dat bij jou zou doen?"
Het beheersen van de eigen emoties, het begrijpen van de gevoelens van anderen en het vriendelijk behandelen van mensen zullen een kind enorm helpen om in de toekomst succesvol te zijn in de samenleving. Als een kind deze lessen niet leert, kan het leven aanzienlijk moeilijker voor hem of haar worden.
De emotionele kracht van spelen benutten om emotionele horizon te verbreden
Een andere aanpak is om de emotionele horizon van uw kind te verbreden door middel van rollenspellen met speelgoed of knuffels. Dit helpt hen om interpersoonlijke verschillen te begrijpen. U kunt bijvoorbeeld beschrijven hoe het ene dier het leuk vindt om gekieteld te worden, terwijl het andere dat niet leuk vindt.Als uw kind vaak bang is, biedt rollenspel een uitstekende oplossing. U kunt doen alsof u mama bent die naar haar werk gaat, uw kind vragen zich voor te stellen wat er vervolgens zou kunnen gebeuren en vervolgens samenwerken om deze scenario's op te lossen. Dergelijk spel raakt diep geworteld in het geheugen van uw kind. Hoewel het eenvoudig is, is fantasiespel een zeer effectieve manier om informatie te verzamelen, waardoor u kunt begrijpen wat uw kind denkt en voelt. Het biedt een uitstekende gelegenheid om een harmonieuzere relatie tussen u en uw kind op te bouwen.