Een angststoornis is een psychische aandoening. Op welke vroege waarschuwingssignalen moeten we letten? Hieronder geven experts een overzicht van deze indicatoren om toekomstige copingstrategieën te ondersteunen.
Heeft u de vroege signalen van een angststoornis opgemerkt? Deze veelvoorkomende psychische aandoening houdt vaak lang aan en is moeilijk te verhelpen.Door vroege symptomen te herkennen, kunnen patiënten deze tijdig opsporen en behandeling zoeken. Wat zijn deze vroege indicatoren? Hieronder volgt een overzicht van de eerste symptomen van angststoornissen. Belangrijke vroege symptomen zijn onder meer: (1) Stemmingswisselingen: het meest opvallende symptoom is een aanhoudend somber humeur, dat zich uit in een sombere blik, lusteloosheid, vermoeidheid en de neiging om snel te huilen of in tranen uit te barsten.Patiënten beschrijven hun toestand vaak met termen als "depressief en somber", "eenzaam", "saai", "leeg", "eenzaam" of "alsof ze door een muur van anderen worden gescheiden".Ze voelen zich vaak onderdrukt en somber en raken vaak geïrriteerd door kleine dingen. Gedurende langere tijd blijft hun stemming overwegend somber. Zelfs als er korte verbeteringen zijn die enkele dagen of een tot twee weken duren, vallen ze snel terug in een depressie. Desondanks is de ernst van hun depressie over het algemeen niet groot en blijft hun emotionele responsiviteit bestaan. Een paar humoristische of geestige opmerkingen kunnen hen van tranen naar lachen brengen.Een luchtig gesprek kan hun humeur tijdelijk verbeteren. Patiënten kunnen zelf hun emotionele onregelmatigheden herkennen, maar schrijven deze vaak toe aan anderen of hun omgeving. (2) Cognitieve veranderingen: Patiënten verliezen hun interesse in dagelijkse activiteiten en kunnen geen plezier meer beleven aan entertainment of leuke bezigheden. Ze hebben vaak last van gevoelens van minderwaardigheid, zelfverwijt en schuldgevoelens.Hij voelt zich vaak mentaal traag en heeft moeite met het oplossen van problemen. Hij verwacht gewoonlijk het ergste in situaties, verliest het vertrouwen in het leven, ziet zijn toekomst als somber en hopeloos, vindt het bestaan zinloos en kan zelfs aan zelfmoord denken. (3) Veranderingen in wilskracht en gedrag: De wilskracht neemt af, waardoor langdurige concentratie moeilijk wordt. Hoewel hij hoge idealen en ambities kan koesteren, zet hij deze zelden om in concrete actie.Ze verlangen naar sociale contacten, maar missen de moed of het zelfvertrouwen om daaraan deel te nemen. Patiënten vertonen passiviteit en overmatige afhankelijkheid in alle aspecten, met als psychologische oorzaak een onwil om verantwoordelijkheid te nemen. Over het algemeen leidt depressieve neurose zelden tot zelfmoord, hoewel sommige patiënten gevoelens van existentiële leegte en verveling uiten en aangeven dat ze willen sterven.
(4) Lichamelijke symptomen: Ongeveer 80% van de gevallen vertoont bij het zoeken van medische hulp voornamelijk lichamelijke klachten, zoals slapeloosheid, hoofdpijn, lichaamspijn, duizeligheid, wazig zien en oorsuizen. Deze symptomen zijn vaak talrijk en veranderlijk, en sommige blijven langdurig bestaan zonder duidelijke verslechtering of verbetering. Ze verdwijnen doorgaans wanneer de depressieve stemming verbetert.