Ik ben nogal opvliegend en laat af en toe niet zozeer mijn ruige kant zien, maar ben ronduit driftig. Toch vind ik altijd excuses voor mezelf: ik heb geen slecht hart, een beetje onbeschoftheid is geen grote zonde. Als ik op mijn werk mijn geduld verlies, zijn mijn leidinggevenden en collega's begripvol – ik doe het niet expres, ik bied gewoon achteraf mijn excuses aan. Thuis ben ik alleen met mijn naaste familie; door stoom af te blazen lijk ik juist belangrijker.
Nadat ik mijn zoon had gekregen, dacht ik dat ik net zo eigenwijs en formidabel kon blijven als altijd. Hij is mijn eigen kleine mannetje, dus hij moet me toch wel verdragen?
Verwachtingen zijn altijd mooi, de realiteit is altijd wreed.
De oerinstinctieve eigenzinnigheid van een kind, met een temperament dat heftiger is dan dat van welke volwassene dan ook, maakt het voor mij volstrekt onmogelijk om uit te leggen: "Mama heeft het moeilijk, mama werkt zo hard..."
Wie biedt mij een uitweg? Wat een kwelling! Als ik om me heen kijk, kan ik mezelf alleen maar troosten: tijd om van tactiek te veranderen, een rustiger tempo aan te nemen. Wie anders dan ikzelf heeft die bel immers om de nek van de tijger gehangen?