Çocuğun sağlıklı gelişimi, her ebeveynin ömür boyu süren arzusudur. Bazı ebeveynler, çocukları sosyalleşmediğinde endişelenir ve bunun gelecekteki işbirliğini ve öğrenmeyi ciddi şekilde engelleyeceğinden korkar. Öyleyse neden bazı çocuklar uyum sağlamakta zorlanır?
Aşırı koruyucu ebeveynlik ve akranların aşırı denetimi
Bazı genç ebeveynler, çocuklarının arkadaşlarının kusursuz olmasını bekler ve kendi geçmişlerine uygun bir geçmişe sahip olmalarını ister. Bunun etkisiyle çocuklar, akranlarına karşı giderek daha yüksek standartlar geliştirir ve sosyal çevrelerinde genellikle kibir, küçümseme ve hor görme davranışları sergiler. Zamanla bu, herkesi kendilerinden uzaklaştırır ve dışlanırlar.
Ergenlerin artan bağımsızlık duygusu
Ergenler psikolojik olarak olgunlaştıkça, bağımsızlık duyguları da yoğunlaşır. Bu geçiş aşaması, yetişkinliğe doğru olan yolculuklarını işaret eder. Sürekli olarak kendilerini yetişkin hissederler ve yetişkinlere olan bağımlılıklarından acilen kurtulmak isterler.Bu bağımsızlık arzusu, çocuklarının hala çocuk oldukları yönündeki ebeveynlerin algısıyla çatışır ve aralarında bir düşmanlık yaratır. Aynı zamanda, ergenler artan bir öz farkındalık geliştirir, kendine özgü bakış açıları oluşturur ve kişisel sırlarını saklar. Başkalarıyla paylaşmak istememek için giderek zihinsel engeller oluştururlar, bu da arkadaş eksikliğine katkıda bulunur.
Aşırı katı ebeveynler
Ebeveynler, özellikle de ebeveynliğe yeni başlayanlar, çocuk yetiştirme konusunda deneyimsiz olabilirler. Çocuklarının başarılı olmasını isteme istekleri, aşırı katı bir disipline yol açabilir. Bu, gergin ve atın hareketleriyle nasıl uyum sağlayacağını bilmeyen acemi bir binicinin, genellikle hayvanı çok sert bir şekilde ele almasına benzer. Bu gibi durumlarda, hem at hem de binici büyük zorluklar yaşar.Ancak deneyimli bir binici, nasıl rahatlayıp atın hareketlerine uyum sağlayacağını, nasıl dengeli bir şekilde oturacağını ve atı nazikçe yönlendireceğini bilir. Çocuk yetiştirmek ve binicilik farklı uğraşlar olsa da, temel ilkeleri benzerdir. Bu nedenle ebeveynler, rahat bir zihniyet geliştirmeli ve çocuklarına sıcak ve dostça bir tavırla yaklaşmalıdır.
Peki, bir çocuğun sosyal yapısını nasıl geliştirebiliriz?
Ebeveynler çocuklarıyla iletişim kurmak için zaman ayırmalıdır
Tatillerde çocuğu parklara götürün veya akraba ve arkadaşları ziyaret edin, akranlarıyla oynamaları için aktif olarak fırsatlar yaratın. Başlangıçta ebeveynler onlara eşlik edebilir ve oyunlara katılabilir; alıştıklarında ise çocukların bağımsız olarak oynamasına izin verin.Her oyun seansından sonra, ebeveynler çocuklarına iyi oynadıkları ve eğlendikleri için abartılı övgüler yağdırmalı, akranlarının cazibesini ve grup etkileşiminin keyfini takdir etmelerine yardımcı olmalıdır.
Çocuklara arkadaş edinmeyi öğretin
Zihinsel olarak sağlıklı çocuklar yakın arkadaşlara sahiptir. Çocuklar akranlarıyla etkileşim kurarken, ebeveynler onlara kendilerine karşı katı, başkalarına karşı hoşgörülü olmayı öğretmeli, karşılıklı güven ve saygıyı teşvik ederek birlik ve işbirliği ruhunu geliştirmelidir.Rahatsızlık veren, gösteriş yapan veya sorun çıkaran çocukların davranışlarını ebeveynler düzeltmelidir. Zamanla çocuk gruba entegre olacaktır. Spor yapmaya teşvik edin Spor, doğrudan yüz yüze etkileşim ve rekabet içeren grup aktiviteleri. Masa oyunları veya top oyunları, pist etkinlikleri veya saha etkinlikleri olsun, anlamlı olabilmeleri için en az iki katılımcı gerekir.Daha da önemlisi, spor aktiviteleri sadece zeka ve güç değil, aynı zamanda cesaret de gerektirir. Bu cesaret, kişilerarası ilişkiler için tam da gerekli olan temel unsurdur. Çocukları düzenli olarak çeşitli sporlara katılmaya teşvik etmek, sadece fiziksel zindeliklerini artırmak ve ilgi alanlarını geliştirmekle kalmaz, aynı zamanda sosyal becerilerini de geliştirir. Çocuklar spora karşı bir tutku geliştirdiklerinde, aktif olarak rakipler arayacaklardır – bu arama eylemi tam da sosyal etkileşimdir; uygun rakipler genellikle arkadaşlık kurulan arkadaşlar haline gelir.