Tayvanlı yazar Li Kunshan'ın China Times Electronic News'te yayınlanan bir makalesinde, küçük çocukların söz ve davranışlarının genellikle yetişkinlerin söz ve davranışlarını yansıttığı vurgulanmaktadır. Çocukları iyi yetiştirmek için ilk adım, onlara takip etmeleri için iyi bir örnek olmaktır.
Makalenin bir bölümü şöyle:
Tayvan'daki Hualien İstasyonu'nun kalabalık ortamında, net ama kararlı bir çocuk sesi kulaklarımı deldi: "Baba, çok sinir bozucusun! İşe yaramazsın!" Birkaç metre ötede duran adam derin bir nefes aldı. Onun tamamen aşağılanmış hissettiğini bildiğim için ona bakmaya dayanamadım.
Amerika'daki evimden çok uzak olmayan Toys 'R' Us mağazasında, oğlum ve ben ödeme için sırada beklerken, on yaşlarında bir çocuk vitrinleri kurcalıyordu. Babası ona rahat bir şekilde eşyalara dokunmamasını söyledi. Çocuk dönüp "Kapa çeneni!" diye bağırdı.Babasının öfkelenip onu azarlayacağını sandım, ama sadece burnunu ovuşturdu ve hiçbir şey söylemedi. Qingdao istasyonunda tek başıma yüksek hızlı treni beklerken, boğucu sıcağa katlanırken, tek bir cümle soğuk bir buz parçası gibi havayı delip geçti ve omurgamdan aşağı bir ürperti gönderdi: "Yavaşça yelpazeliyorsun. Daha hızlı yelpazele."Terden sırılsıklam olan anneye ve onun bakmakta olduğu yüce hükümdara yan gözle bakmaktan kendimi alamadım. Tayvan'ın Hsinchu kentinde bir konferansın ardından, arkadaşımla birlikte bir taksiye bindik. Keskin gözlü şoför, kısa sohbetimizden bizim eğitimci olduğumuzu anladı. Bize ciddiyetle sordu: ""Çocuklar küçükken iyidir, hala yeterince itaatkardırlar; ama ergenliğe girdiklerinde, kontrol edilemez hale gelirler, gittikçe daha da kötüleşirler. Neler oluyor?" Arkadaşım ve ben, nasıl cevap vereceğimizi bilemeden şaşkın bakışlar değiştirdik. İkimizin de ailelerinde ergenlik çağında çocuklar vardı ve ergenlik dönemine özgü değişken hormonlara sahip olsalar da, hiçbiri kötüleşmemişti.
Küçük çocuklar incitici sözler söylerler — çünkü yetişkinler sinirlendiklerinde azarlamaya başvururlar
Ebeveynlerini azarlayan veya onlara hizmetçi gibi davranan küçük çocuklar ve kötüleşen ergenler — hiçbiri öyle doğmamıştır. Bu saygısızlık ve incitici sözler alışkanlıklarını geliştiren şey, çevreleridir;Çocukların bu bencil tavırları ve sözlü saldırganlık alışkanlıklarını geliştirmelerine izin verenler, bilinçsizce ve zamanla yetişkinlerdir. Küçük bir çocuk bir yetişkine "Sen işe yaramazsın!" veya "Senden nefret ediyorum" gibi incitici sözler söylediğinde, sadece gözlemlediği öfke ifadelerini taklit etmektedir. Çevrelerindeki yetişkinlerin davranışlarından, öfkenin "bağırarak" ifade edildiğini öğrenirler.Yetişkinlerin ağzından, öfkeye "incitici sözlerle" yanıt vermeyi öğrenirler. "Sen işe yaramazsın!" ifadesi, muhtemelen çocuğun babasından veya annesinden duyduğu bir şeydir! Çiftler çocuklarının önünde tartıştığında veya eşlerden biri çocuğun yanında sık sık bu tür bir dil kullanarak diğerini aşağıladığında, çocuk öğrenme kanalını açar ve aynı anda "öfke böyle ifade edilir" ve "öfkelendiğinde bu sözler söylenebilir" bilgilerini emer.
Küçük bir çocuğun öğrenmesi bir kamera veya süngere benzer: Hayatları daha yeni başlıyor ve birikimlerini oluşturmaları gerektiğinden, her şeyi ayrım gözetmeksizin emerler. Yetişkinlerin sağladığı birikim nazik iletişim kalıplarından oluşuyorsa, çocuk yavaş yavaş iletişim kurmayı öğrenir; incitici, saldırgan bir dilden oluşuyorsa, çocuk yavaş yavaş aynı şekilde tepki vermeyi öğrenir.
Küçük çocuklar başkalarına saygı duymazlar, çünkü yetişkinler her şeyi onların etrafında döndürürler.
Yetişkinlerden son derece ısrarla "Çok yavaş yelpazeliyorsun, daha hızlı yelpazele" derler. Bu, her şeyin onların etrafında döndüğü, yetiştirildikleri tutum ve dilden kaynaklanır.Yetişkinlerin sürekli olarak onlar için bir şeyler yapması ve çevrelerinde onlar için düşünmesi nedeniyle, çocuklar kendi ihtiyaçlarının evrenin merkezi olduğunu öğrenirler. Yetişkinlerin sürekli özür dilemesinden, yetişkinlerin eksikliklerini "Bu yetişkinlerin suçu" zihniyetiyle açıklamayı öğrenirler."Çok yavaş sallıyorsun, daha hızlı salla." Bu cümle, çocuğun yetişkinlerin "Tamam, zaten elimden geldiğince hızlı yapıyorum" gibi çeşitli cevapları tekrar tekrar duymasından çıkardığı sonuçtur. Yetişkinler çocuk için her şeyi yapmak için gereksiz fedakarlıklar yaptıklarında, çocuk öğrenme kanallarını açar ve aynı anda "Benim ihtiyaçlarım her şeyden önemlidir" ve "Benim ihtiyaçlarım başkaları tarafından karşılanmalıdır" derslerini özümser.
Küçük bir çocuğun öz farkındalığı bir kamera veya sünger gibi işlev görür. Önce çevrelerindeki yetişkinlerin gözünden kendilerini algılar ve anlarlar. Çünkü henüz kim olduklarını veya neler yapabileceklerini bilmezler. Kendileri hakkındaki imajlarını, özgüvenlerini ve öz saygılarını, bir yapboz gibi parça parça bir araya getirmeleri gerekir.
Peki yetişkinler nasıl tepki vermeli?Her şey günlük yaşamın küçük ayrıntılarından başlar, sabır ve başkalarına karşı düşünceli olma alışkanlıkları geliştirilir. Örneğin, çocuğunuz oyuncağını hemen bulmanızı isterken, siz yoğun bir şekilde yemek pişiriyorsunuz. Gözyaşlarına boyun eğip, isteksizce spatulayı bırakıp, somurtarak aramaya koşabilirsiniz. Bu alışkanlık, çocuğa bencil bir zihniyet ve davranış öğretme riskini taşır.
Böyle durumlarda, çocuğunuza sakin bir şekilde dönüp şöyle diyebilirsiniz: "Bu yemeği bitirdikten sonra oyuncağını bulacağım. Lütfen biraz bekle." Çocuğunuz ihtiyacı ertelendiği için mutsuz olabilir, ancak bu durum ona sabır ve yetişkinlerin ihtiyaçlarına saygı duymayı öğretmek için değerli bir fırsat sunar. Yemeği bitirip oyuncağı bulduktan sonra şunu eklemeyi unutmayın: "Anneciğini beklediğin için teşekkür ederim!" Bu, çocuğun beklemesinin bir saygı göstergesi olduğunu, beklemesinin olumlu bir seçim olduğunu anlamasına yardımcı olur.
Besleyici bir ortamda çocuklar beslemeyi öğrenir; saygılı bir ortamda çocuklar saygıyı öğrenir. Bu geleneksel ebeveynlik ilkesi asla modası geçmez. Kötü çocuk yoktur, sadece sizin ve benim gibi onların kötü alışkanlıklar geliştirmesine izin veren ebeveynler vardır...