Dzieci z rodzin lekceważących lub apodyktycznych są bardziej podatne na samotność. W takich gospodarstwach domowych często stosuje się podejście wychowawcze, w którym „dzieci są często krytykowane za nieposłuszeństwo”. Cechy tego stylu rodzicielstwa można podsumować w następujący sposób. Nieodpowiednie rodzicielstwo może wywołać samotność dzieci (Public Health Network) 1. Krytyka przeważa nad zachętą. Każdy, niezależnie od wieku, lubi słyszeć pozytywne opinie.My, dorośli, dobrze znamy to doświadczenie. Jeśli codziennie spotykamy się z ciągłą krytyką, nie tylko tracimy pewność siebie, ale także tracimy zainteresowanie naszą pracą, a nasze doświadczenie życiowe różni się całkowicie od tego, kiedy otrzymujemy pochwały. Chociaż samoocena dorosłych jest prawdopodobnie bardziej dojrzała niż samoocena dzieci, to jeśli oceny zewnętrzne mają tak głęboki wpływ na dorosłych, to ich wpływ na dzieci jest jeszcze większy.
2. Brak komunikacji z dziećmi
Komunikacja jest procesem dwukierunkowym. W rodzinach, w których stosuje się negatywne lub inwazyjne style wychowania, krytyka i reprymendy często płyną w jedną stronę od rodziców, a dzieci mogą tylko słuchać. Takie podejście pozbawia dzieci prawa do wyrażania siebie, a nawet tłumi ich chęć do tego.Nie mogąc wyrażać swoich wewnętrznych myśli w domu, dzieci czują się odizolowane, nie mając nikogo, z kim mogłyby dzielić się swoimi pomysłami, problemami lub obawami. Ten brak emocjonalnej więzi sprzyja samotności.
3. Ograniczanie zamiast zaufania
Dzieci nieustannie się rozwijają; to, czego nie potrafią dzisiaj, mogą osiągnąć jutro. Dorośli powinni pomagać im w rozwoju, a nie zastępować je.Obowiązkiem rodziców jest ciągłe dostrzeganie rosnących możliwości swoich dzieci. Gdy dzieci dostrzegają swoje rosnące kompetencje, w naturalny sposób angażują się bardziej aktywnie i niezależnie w otaczający je świat. Autorytarny i restrykcyjny styl wychowania nakłada nadmierne ograniczenia, przekazując kontrolę nad decyzjami dziecka w ręce rodziców. Uniemożliwia to dzieciom dokonywanie własnych wyborów, osłabia ich zdolność do interakcji z rówieśnikami i sprzyja rosnącej zależności od rodziców. Bez wskazówek rodziców dzieci stają się zdezorientowane i coraz bardziej izolowane.Dzieci doświadczające samotności mogą wykazywać poważne problemy behawioralne, takie jak wycofanie społeczne i emocjonalne odrętwienie. Aby zapobiec takim skutkom, rodziny stosujące negatywne lub apodyktyczne podejście muszą zmienić swoje metody – ograniczyć krytykę na rzecz zachęty, poprawić komunikację i przejść od nadmiernych ograniczeń do budowania zaufania – przyjmując zamiast tego demokratyczny styl rodzicielstwa.