Kinderen uit minachtende of dominante gezinnen zijn vatbaarder voor eenzaamheid. In dergelijke gezinnen wordt vaak een opvoedingsmethode gehanteerd waarbij "kinderen vaak worden bekritiseerd omdat ze ongehoorzaam zijn". De kenmerken van deze opvoedingsstijl kunnen als volgt worden samengevat. Ongepaste opvoeding kan eenzaamheid bij kinderen veroorzaken (Public Health Network) 1. Kritiek weegt zwaarder dan aanmoediging Iedereen, ongeacht de leeftijd, hoort graag positieve feedback.Wij volwassenen kennen deze ervaring maar al te goed. Als we dagelijks voortdurend kritiek krijgen, verliezen we niet alleen ons zelfvertrouwen, maar ook onze interesse in ons werk, en onze levenservaring verschilt dan volledig van wanneer we lof krijgen. Hoewel volwassenen aantoonbaar volwassener zijn in hun zelfevaluatie dan kinderen, is de impact van externe evaluaties op volwassenen zo groot dat deze impact op kinderen nog groter is.
2. Gebrek aan communicatie met kinderen
Communicatie is tweerichtingsverkeer. In gezinnen waar een negatieve of opdringerige opvoedingsstijl wordt gehanteerd, vloeien kritiek en berispingen vaak eenzijdig voort uit de ouders, waardoor kinderen alleen maar kunnen luisteren. Een dergelijke aanpak ontneemt kinderen het recht om zich te uiten, of doet zelfs hun verlangen om dat te doen verdwijnen.Omdat ze thuis hun innerlijke gedachten niet kunnen uiten, voelen kinderen zich geïsoleerd, zonder iemand om hun ideeën, problemen of angsten mee te delen. Ze hebben niemand om hun diepste gevoelens aan toe te vertrouwen, wat leidt tot een diep gevoel van eenzaamheid.
3. Beperking in plaats van vertrouwen
Kinderen zijn voortdurend in ontwikkeling; wat ze vandaag niet kunnen, kunnen ze morgen wel. Volwassenen moeten hen helpen bij hun groei, in plaats van die groei over te nemen.Het is de verantwoordelijkheid van ouders om voortdurend de groeiende capaciteiten van hun kind te erkennen. Naarmate kinderen hun eigen toenemende competentie inzien, gaan ze vanzelf actiever en onafhankelijker met de wereld om. Autoritaire en restrictieve opvoedingsstijlen leggen buitensporige beperkingen op, waardoor de controle over de beslissingen van een kind stevig in handen van de ouders blijft. Dit verhindert kinderen om hun eigen keuzes te maken, ondermijnt hun vermogen om met leeftijdsgenoten om te gaan en bevordert een toenemende afhankelijkheid van ouders. Zonder ouderlijke begeleiding raken ze gedesoriënteerd en steeds meer geïsoleerd.Kinderen die eenzaamheid ervaren, kunnen ernstige gedragsproblemen vertonen, zoals terugtrekking en emotionele gevoelloosheid. Om dergelijke uitkomsten te voorkomen, moeten gezinnen die negatieve of dominante benaderingen hanteren, hun methoden hervormen: minder kritiek en meer aanmoediging, betere communicatie en minder buitensporige beperkingen, maar meer vertrouwen. In plaats daarvan moeten ze een democratische opvoedingsstijl aannemen.