Dlaczego dzieciom brakuje zdolności do innowacji? Obecnie w chińskiej edukacji rodzinnej panuje poważne nieporozumienie: uczy się dzieci, aby były „grzeczne”. Grzeczność utożsamia się z doskonałością edukacyjną, wymagając od dzieci, aby zachowywały się wyłącznie zgodnie z oczekiwaniami rodziców i nauczycieli. Warto zauważyć, że pojęcie „grzeczności” nie ma bezpośredniego odpowiednika w języku angielskim.
Wychowując kolejne pokolenia takich „grzecznych dzieci”, podejście to często pozbawia młodzież niezależnej przestrzeni potrzebnej do budowania pewności siebie i pozytywnego obrazu własnej osoby. Może nawet subtelnie tłumić ich potencjał innowacyjny, reprezentując filozofię edukacji, która nadmiernie podkreśla społeczną konformność dzieci.Dlaczego wśród tak zwanych „najlepszych uczniów” nie ma dzieci psotnych? Wyjaśnienie jest proste: w porównaniu z naturalną niespokojnością chłopców, dziewczynki są bardziej skłonne do pilnej nauki, zachowują ciszę i unikają kłopotów – co idealnie wpisuje się w przyjęty przez społeczeństwo standard „grzecznych” dzieci.
Chociaż tacy wzorowi uczniowie zasługują na uznanie, uważam, że cechy tych niesfornych, psotnych dzieci mają swoją wartość.Weźmy na przykład uczniów, którzy wiercą się podczas lekcji. Chociaż często są karani przez nauczycieli, po każdym upomnieniu niezmiennie wracają z nową energią. W ten sposób ich odporność na „niepowodzenia” znacznie przewyższa odporność „wzorowych uczniów”. Umiejętność samokontroli i znoszenia przeciwności losu jest cenną umiejętnością, która pozwala im stawiać czoła wyzwaniom życia z optymizmem i pozytywnym nastawieniem – cechą niezwykle korzystną, gdy w końcu wkraczają w życie społeczne.
Dlaczego horyzonty dzieci się zawęziły?
W dzisiejszym zglobalizowanym świecie edukacja rodzinna wykracza poza tradycyjne „zamknięte” podejście, a szkoły przekraczają konwencjonalne granice fizyczne. Dzieci mają obecnie dostęp do lepszych zasobów dydaktycznych i obiektów niż kiedykolwiek wcześniej. Musimy jednak zadać sobie pytanie: dlaczego ich horyzonty się zawęziły?Interesują się tylko sprawami bieżącymi. Gdzie podział się duch „rozmów o bohaterach przy winie”? Gdzie są ambicje dążenia do przyszłości narodu i ideałów ludzkości, tak widoczne w poprzednich pokoleniach?
Główna przyczyna leży w naszej edukacji rodzinnej, która nadmiernie koncentruje się na rozwoju akademickim dzieci, pozostawiając niewiele czasu na wpajanie heroicznych ideałów.Na arenie międzynarodowej powszechnie uznaje się silne wsparcie chińskich rodzin dla edukacji szkolnej. Jednak to intensywne skupienie się na wiedzy jest również kluczowym czynnikiem zawężającym horyzonty dzieci. Dlaczego dzieci unikają domu? Zauważam, że większość rodziców nadal sprowadza pojęcie „dzieciństwa” w swoich wypowiedziach do zwykłego „bycia uczniem”.W ten sposób życie dziecka zostaje sprowadzone do jednego wymiaru – dążenia do sukcesu, co wiąże się z niewątpliwie wysokimi kosztami. Istota „dzieciństwa” znacznie wykracza poza „bycie uczniem”. Oprócz osiągania doskonałych wyników w szkole, dzieci muszą pełnić różne role w domu i szerszym społeczeństwie. W związku z tym rodzina powinna służyć dzieciom nie tylko jako „środowisko nauki”, ale także jako „duchowe schronienie”.Dlaczego tak wielu studentów nie chce wracać do domu podczas wakacji? Właśnie dlatego, że w ich oczach dom stał się „cywilizowanym więzieniem”, w którym rodzice spędzają dni wyłącznie na nakłanianiu ich do nauki. Niektórzy rodzice nalegają dziś na nadzorowanie odrabiania zadań domowych przez dzieci, co uważam za wątpliwą praktykę.
Zasadniczo dzieci muszą dostosować się do edukacji rodzinnej, a edukacja rodzinna musi również dostosować się do dzieci – jest to proces wzajemny. Jednak obecnie większość rodziców sprawia, że relacje między edukacją rodzinną a szkolną są jednostronne, pozwalając, aby edukacja rodzinna koncentrowała się wyłącznie na szkole, poświęcając w ten sposób wiele okazji do kształtowania charakteru dzieci. W rzeczywistości szkoły również mogą wspierać edukację rodzinną, a wzorowi rodzice powinni wykorzystywać te okazje do edukacji.