Waarom kinderen geen innovatief vermogen hebben
Momenteel bestaat er een belangrijke misvatting binnen het Chinese gezinsonderwijs: kinderen leren zich "goed te gedragen". Dit stelt "goed gedrag" gelijk aan uitmuntendheid op school, waarbij van kinderen wordt verwacht dat ze voldoen aan de verwachtingen van ouders en leerkrachten. Opvallend is dat het concept "goed gedrag" geen directe equivalent heeft in het Engels.
Door opeenvolgende generaties van zulke 'brave kinderen' op te voeden, ontneemt deze aanpak jongeren vaak de onafhankelijke ruimte die ze nodig hebben om zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld op te bouwen. Het kan zelfs onbedoeld hun innovatieve potentieel onderdrukken, wat een weerspiegeling is van een onderwijsfilosofie die te veel nadruk legt op sociale conformiteit.Waarom zijn ondeugende kinderen opvallend afwezig onder de zogenaamde 'topstudenten'? De verklaring is eenvoudig: in vergelijking met de natuurlijke onrust van jongens zijn meisjes meer geneigd om ijverig te studeren, stil te blijven en problemen te vermijden – wat perfect aansluit bij de door de samenleving aanvaarde norm van 'goed opgevoede' kinderen.
Hoewel zulke modelleerlingen erkenning verdienen, geloof ik dat de kwaliteiten van die onhandelbare, ondeugende kinderen ook waardevol zijn.Neem bijvoorbeeld leerlingen die tijdens de les onrustig zijn. Hoewel ze vaak door leraren worden berispt, komen ze na elke berisping steevast met hernieuwde energie terug. Hun veerkracht bij 'tegenslagen' overtreft dus ruimschoots die van 'modelstudenten'. Het vermogen om je mindset zelf te reguleren en tegenslagen te doorstaan is een waardevolle vaardigheid, waardoor ze de uitdagingen van het leven met optimisme en positiviteit tegemoet kunnen treden – een eigenschap die enorm nuttig is wanneer ze uiteindelijk de maatschappij betreden.
Waarom de horizon van kinderen is versmald
In de geglobaliseerde wereld van vandaag is het gezinsonderwijs verder gegaan dan de traditionele 'afgeschermde' benadering en overschrijden scholen de conventionele fysieke grenzen. Kinderen beschikken nu over betere onderwijsmiddelen en faciliteiten dan ooit tevoren. Toch moeten we ons afvragen: waarom is hun horizon versmald?Ze houden zich alleen bezig met directe zaken. Waar is de geest van "discussiëren over helden onder het genot van een glas wijn" gebleven? Waar zijn de ambities om te streven naar de toekomst van het land en de idealen van de mensheid, die in vroegere generaties zo duidelijk aanwezig waren?
De hoofdoorzaak ligt in ons gezinsonderwijs, dat zich te veel richt op de academische groei van kinderen, waardoor er weinig tijd overblijft om heroïsche idealen bij te brengen.Internationaal wordt algemeen erkend dat Chinese gezinnen onderwijs sterk ondersteunen. Maar deze intense focus op kennis is ook een belangrijke factor in het versmallen van de horizon van kinderen. Waarom kinderen hun huis mijden Ik merk dat de meeste ouders het concept 'kindertijd' in hun discours nog steeds reduceren tot louter 'schooltijd'.Het leven van een kind wordt dus samengeperst tot één dimensie, namelijk het nastreven van succes, tegen onmiskenbaar hoge kosten. De essentie van 'kindertijd' gaat veel verder dan die van 'studententijd'. Kinderen moeten niet alleen uitblinken als leerlingen op school, maar ook verschillende rollen vervullen binnen het gezin en de bredere samenleving. Het gezin moet dan ook niet alleen dienen als 'leeromgeving' voor kinderen, maar ook als hun 'spirituele toevluchtsoord'.Waarom verzetten zoveel universiteitsstudenten zich er nu tegen om tijdens de vakantie naar huis terug te keren? Juist omdat thuis in hun ogen een 'beschaafde gevangenis' is geworden waar hun ouders de hele dag alleen maar aandringen dat ze moeten studeren. Sommige ouders staan er tegenwoordig op om toezicht te houden op het huiswerk van hun kinderen, een benadering die ik twijfelachtig vind.
In wezen moeten kinderen zich aanpassen aan het gezinsonderwijs, terwijl het gezinsonderwijs zich ook moet aanpassen aan kinderen – het is een wederzijds proces. Momenteel maken de meeste ouders de relatie tussen gezins- en schoolonderwijs echter eenzijdig, waardoor het gezinsonderwijs uitsluitend om school draait en tal van kansen om het karakter van kinderen te ontwikkelen, verloren gaan. In werkelijkheid kunnen scholen ook helpen bij het gezinsonderwijs, en voorbeeldige ouders zouden deze incidentele onderwijskansen moeten aangrijpen.