Son zamanlarda, Wuhan'ın Hankou kentinde bir şirkette çalışan Shen Yan oldukça sıkıntılı hissediyor. Birkaç gün önce, şirketin ilan panosunda siparişlerin arttığını ve fazla mesaiye hazırlandıklarını duyuran bir bildiri gördü. Bir iş arkadaşına "İşler patlıyor ama maaşlar artmıyor" diye şikayet etti, ancak amiri bunu duydu. Patronu onu biraz patlamaya hazır bir bomba olarak gördü, ancak Shen Yan haksızlığa uğradığını hissetti: "Sadece fikrimi söyledim, kasten sorun çıkarmaya çalışmadım. Bu beni nasıl patlamaya hazır bir bomba yapar?"
Hafif Seviye: Konuşkan ve Biraz Gürültücü
Zhenzhen, Optics Valley'deki bir makine üretim şirketine ilk katıldığında, esprili tavırları onu anında ofisin "neşeli ruhu" haline getirdi. Ancak zamanla, filtrelenmemiş konuşmaları meslektaşlarının sinirini bozmaya başladı. "Oh, Zhang abla, o elbise çok güzel!Dün alışveriş merkezinde gördüm, fiyatı bin yuan'dan fazla. Gerçekten çok varlıklısın." Bir sabah erken saatlerde, hafta sonu alışverişinde gördüğü yeni kıyafeti giyen Zhang'ı gören Zhenzhen, abartılı bir şekilde onu övdü. Zhang sadece gülümsedi ve yorum yapmadı. Zhenzhen biraz utanarak oturdu. "Mühendis Fang, maaş bordroları çıktı! Geçen ayki ikramiyeniz üç bin yuan. Tebrikler!"" Zhenzhen, muhasebe ofisinden yeni çıkmış, Mühendis Lao Fang'ı görünce yüksek sesle tebrik etti. Bunu duyan Mühendis Fang, ayrılmadan önce üstünkörü bir cevap verdi.
Benzer sahneler tekrarlanınca, personel arasında fısıltılar başladı. "Zhenzhen oldukça neşeli, ama duygularını açıkça gösteriyor." "Aynen, o hala çok genç ve pek anlamıyor."" Kısa süre sonra, Zhenzhen iş arkadaşlarının kendisinden uzaklaştığını fark etti: espriler yaptığında, oda eskisi gibi kahkahalarla çınlamıyordu ve esprilere katılanların sayısı azalmıştı.
İş arkadaşları, rahat bir ofis ortamı ve dostça şakalaşmaların hoş karşılanmasına rağmen, aşırı konuşkan olmanın ve uygunsuz ayrıntıları paylaşmanın kesinlikle hoş karşılanmadığını düşünüyorlardı. Ayrıca, tasarımcılar için daha sessiz bir ortamın çalışmaya daha elverişli olduğunu düşünüyorlardı.
Orta Düzey: İstemeden Rahatsız Etmek
Geçen ay, Wuchang'daki bir yazılım şirketinde çalışan He Miao, Tasarım Odası 2'nin önünden geçiyorken, meslektaşı Min Juan aniden onu çağırdı. Min Juan onu gizemli bir şekilde kenara çekip, "Hey, biliyor muydun? Ofisindeki Xiao Yin'in sadece üniversite diploması var" dedi." Sesinde küçümseme vardı. He Miao bir an durdu, sonra kibarca cevap verdi: "Bunda bir sorun görmüyorum. Xiao Yin her zaman mükemmel performans gösterdi. Bunca yıldır bu işte çalıştıktan sonra, onun nitelikleri ne önemi var ki?" Bunun üzerine uzaklaştı.
He Miao'nun şirketi rekabetçi avantajlar sunuyordu ve birçok yüksek lisans derecesine sahip çalışanı kendine çekiyordu. Böylesine yetenekli çalışanların bulunduğu bir ortamda, daha düşük nitelikler genellikle özel meseleler olarak kabul ediliyordu ve İK bunları asla dışarıya açıklamıyordu.Min Juan, insan kaynakları departmanında formları doldururken tesadüfen, teknik açıdan yetenekli Xiao Yin'in sadece üniversite mezunu olduğunu keşfetti. Şaşkınlıkla, bunu herkese anlatmaya başladı. He Miao'yu gördüğünde, ona da bu konuyu tesadüfen bahsetti.Sonuçta, çalışmaya başladığınızda önemli olan tek şey yetenektir. Kahramanlar kökenlerini sormazlar, peki ya sadece bir üniversite diploması varsa ne olmuş? He Miao, Min Juan'ın kendi kendine öğrendiği bir lisans derecesi olduğunu öğrenirse bunu da "duyurmaya" başlayacağını merak etti.
He Miao bunu yakın bir iş arkadaşına söylediğinde, arkadaşı hiç şaşırmadı: "Min Juan bunları söylemezse, kim söyleyecek?"Min Juan'ın ofiste konuşacak kimseyi bulamadığı ortaya çıktı. Gün boyu ya "kim kiminle iyi geçinemiyor" ya da "kim boşanmak üzere" gibi konuları tartışıyor ya da "falanca çok zengin bir aileden geliyor" ya da "falanca inanılmaz pahalı bir çanta aldı" gibi şeyler söylüyordu. Bu konulara girdiğinde, meslektaşları odadan çıkmak için bahaneler uyduruyor, onu kızdırma riskini göze alamadan sözünü kesmeye cesaret edemiyorlardı.
Ancak Min Juan bunun farkında değildi: "Kötü bir niyetim yok, sadece sohbet ediyorum. Neden kimse benimle konuşmuyor?"
Derin Seviye: Dedikodu Kin Doğurur
Hankou'da bir teknoloji firmasında çalışan Ruyi, kısa süre önce iş arkadaşı Xiaofang ile kavga etti. Bir daha asla böyle kötü niyetli bir dedikoducu ile konuşmayacağına yemin etti.
Yirmi dokuz yaşındaki Ruyi, iş yerinde olağanüstü bir popülerliğe sahipti. CEO'dan iş arkadaşlarına kadar herkes, bu iyi huylu, sürekli gülümseyen genç kadını çok seviyordu. Her ay, ikramiyesi diğerlerinden birkaç yüz yuan fazla olduğu için iş arkadaşları ona şakayla karışık "patronun gözdesi" diyorlardı.
Böylesine popüler olmak kaçınılmaz olarak kıskançlığı da beraberinde getirir. Bir gün, birkaç yakın iş arkadaşıyla öğle yemeği yerken, Ruyi restoranda Xiaofang'a rastladı ve hep birlikte oturdular. Yemek sırasında, kızlardan biri patronun mantıksız politikalarından şikayet etti: ""Ne domuz ama! Bu politikalar nasıl onaylandı? Domuz kafalı!" Onun şiddetli öfkesi, diğerlerini teselli etmeye zorladı. Zeki Ruyi hemen esprili bir şekilde şöyle dedi: "Patron biraz kilolu, ama birine bir şeye benzediğini söyleyemezsin, değil mi?" Onun bu sözü herkesi güldürdü.
Ancak o öğleden sonra, Ruyi'yi her zaman çok takdir eden genel müdür aniden QQ'dan ona bir mesaj attı: "Gerçekten domuz gibi şişmanladım mı?" Bu soru Ruyi'nin yerin dibine girmek istemesine neden oldu. Kısa süre sonra Xiao Fang'ın sorun çıkardığını anladı. Xiao Fang'ın daha önce bir iş arkadaşının şikayetlerini kasten insan kaynaklarına ilettiğini ve bunun sonucunda o iş arkadaşının aylık ikramiyesinin kesildiğini duyduğunu hatırladı.Görünüşe göre, bu kişi alışkanlık haline getirmiş, son derece karanlık bir mizaca sahip bir suçluydu. Genel müdür sonunda Ruyi'yi affetmiş olsa da, Ruyi içinden atamadığı bir tedirginlik hissediyordu. Xiaofang'ı karşısına oturduğunu her gördüğünde, içini bir nefret dalgası kaplıyordu. "Onu asla affetmeyeceğim. O kişinin kalbi tamamen çirkin," diyordu Ruyi.