Amerikalı psikologlar, kardeşleri olan çocukların, kardeşleri olmayan çocuklara kıyasla başkalarının duygularını anlamada daha yetenekli olduklarını gösteren araştırmalar yapmıştır. Kardeşlerle birlikte büyümek, başkalarının düşüncelerine karşı daha fazla duyarlılık ve davranışlarını daha doğru yorumlama becerisi geliştirir. Dikkat çekici bir şekilde, bu beceri kardeşlerin sayısı ile pozitif bir korelasyon gösterir.
Psikologlar, tek yaş sınıflarında çocukların benzer yetenek ve bilgi düzeylerine sahip olduğunu öne sürmektedir. Tek tip bir öğretim modelinde, daha yavaş gelişen çocuklar sürekli olarak geride kaldıklarını hissederek aşağılık duygusu geliştirebilirken, daha ileri düzeydeki çocuklar ise kibirli olmaya eğilimli hale gelebilir.Karışık yaş gruplarında, her iki tür çocuk da tatmin olur: yetenekleri daha düşük olanlar, daha küçük akranlarıyla oynamaktan zevk alırken, yüksek başarı gösterenler daha büyük çocuklardan daha fazla şey öğrenir. Düzenli olarak daha büyük çocuklarla etkileşimde bulunan gençler, üstün dil becerileri sergiler.Dahası, günümüzde tek çocuklu ailelerin yaygınlaşmasıyla, karma yaş sınıfları bu çocukların yaşadığı doğal aile izolasyonunu telafi ederek, farklı yaş gruplarının bakış açılarını anlamalarını sağlar.Karışık yaş sınıfına giren bir çocuk, bakılan bir bireyden, bakan bir ağabey veya abla figürüne dönüşür. Sosyal rolleri, öğrenenlerden mini mentorlara dönüşür; akranlarının bakış açılarını anlar, zengin ve çok katmanlı sosyal deneyimler biriktirir ve yeni sorumluluklarına sürekli olarak uyum sağlar ve bunları benimser.