Begeleiding door ouders en leerkrachten is van cruciaal belang bij de opvoeding van een kind. Zoals het gezegde luidt: één ouder kan een kind ruïneren, terwijl leerkrachten een hele groep kunnen ruïneren. Verkeerde opvoedingsmethoden hebben een onmiskenbare invloed. Het is onaanvaardbaar om het zelfvertrouwen van een kind te vernietigen en het in een ondergeschikte positie te plaatsen. Hieronder volgen zeven schadelijke gedragingen die de ontwikkeling van een kind ondermijnen:
1. Het kind het gevoel geven dat het volkomen ontoereikend en ondergewaardeerd is.Bijvoorbeeld door kritiek te leveren op hun schoolprestaties, uiterlijk, sociale vaardigheden, huishoudelijke taken, of door hen als onzorgvuldig en onnadenkend te bestempelen – in wezen door overal iets op aan te merken.
2. Hen voortdurend vergelijken met anderen die als "beter" worden beschouwd. Zinnen als "Kijk eens naar die en die, die zijn ouders nooit problemen bezorgt!" worden vaak uitgesproken. Dergelijke opmerkingen hebben de meest destructieve kracht en dienen als het ultieme wapen om het zelfvertrouwen van een kind te ondermijnen.
3. Ouders die zichzelf binnen het gezin afschilderen als opofferingsfiguren, wekken schuldgevoelens op bij het kind. Een persoon met schuldgevoelens neemt vaak een zelfdestructieve houding aan in het leven. Specifieke methoden zijn onder meer: het kind vaak vertellen dat je sinds zijn geboorte niet eens meer een film hebt kunnen kijken, dat je je doodongerust hebt gemaakt over hem en dat je speciaal vanwege hem een ziekte hebt gekregen.U kunt ook benadrukken dat u zonder de zorg voor hen al lang geleden groot succes in uw carrière zou hebben geboekt.
4. Gebruik nooit een zachte toon of een raadgevende houding wanneer u met kinderen spreekt. Zorg ervoor dat uw stemvolume hoger is dan 70 decibel en gebruik een dwingende, bevelende stem. Het gebruik van sarcastische Chinese uitdrukkingen versterkt het effect. Voorbeelden hiervan zijn: "Je bent volkomen dom", "Je bent hopeloos", "Ik heb nog nooit iemand gezien die zo dom is als jij", "Hoe heb ik zoiets op de wereld kunnen zetten?" en soortgelijke uitdrukkingen.
5. Neem alle beslissingen voor het kind en geef het geen enkele autonomie. Houd nauwlettend in de gaten waar het kind zich bevindt. Als het een dagboek bijhoudt, neem dat dan onmiddellijk in beslag."Ik heb nog nooit zo'n idioot gezien" of "Hoe heb ik zoiets kunnen baren?"
5. Je moet elk aspect van het leven van je kind controleren en het geen enkele vrijheid geven. Houd nauwlettend in de gaten waar het kind zich bevindt. Als het een dagboek bijhoudt, zoek dan manieren om het te lezen; als het brieven ontvangt, controleer die dan. Dit zal het kind het gevoel geven dat het geen mens is, maar slechts een marionet die door anderen wordt gemanipuleerd.Een kind dat twijfelt aan zijn menselijkheid zal nooit streven naar zelfverbetering. 6. Beheers de kunst van het uiten van frustratie. Als je op je werk met frustraties te maken krijgt, zoek dan excuses om je woede op je kind te botvieren wanneer je thuiskomt. Wijs elk ongelukje aan als hun schuld, geef ze onophoudelijk de les en onderdruk elke traan. Dit vernietigt effectief hun zelfrespect, versterkt hun gevoel van minderwaardigheid en versterkt hun perceptie dat ze minder dan menselijk zijn.
7. Verneder je kind in het openbaar. De vorige zes punten zijn slechts 'individuele oefeningen' binnen het gezin. Om hen volledig te vernietigen, is dit zevende punt de troefkaart. Je moet hen kleineren en belachelijk maken in het bijzijn van buitenstaanders (of het nu klasgenoten, familieleden, vrienden of buren zijn), zodat ze zich volledig vernederd voelen.Psychologisch gezien wekt dit een angst voor de samenleving en een gevoel van schaamte op. Iemand die bang is voor de samenleving en zich schaamt voor zichzelf, zal moeite hebben om zijn plaats in de wereld te vinden. Beheers deze zeven punten en je hebt je kind effectief geruïneerd. Uiteraard moet je je aanpak voortdurend verfijnen door te oefenen, zodat je ze met gemak kunt toepassen.