Omdat veel mannen hun hygiëne verwaarlozen en een te lange voorhuid hebben, kunnen infecties van de voorhuid en eikel ontstaan. Balanitis brengt aanzienlijke risico's met zich mee; als het langdurig onbehandeld blijft, kan het leiden tot mannelijke onvruchtbaarheid. Daarom zijn een snel medisch onderzoek en behandeling essentieel.
Welke onderzoeken zijn nodig bij balanitis?
1. Onderzoek van afscheidingen
Monsters die worden genomen van de aangetaste eikel of voorhuid voor microscopisch onderzoek of kweek kunnen Candida aantonen, wat wijst op candidale balanitis; bij trichomoniasis balanitis kunnen trichomonaden in afscheidingen worden aangetroffen.
2. Directe microscopie
Schilfers van het oppervlak van laesies op de eikel, corona of voorhuid worden afgeschraapt en als monster onderzocht.
3. Isolatie en kweek
Bij patiënten met negatieve uitstrijkjes is een Candida-kweek vereist. Breng het monster onder steriele omstandigheden over op Sabouraud-agar. Incubeer gedurende 24-48 uur bij 37 °C alvorens te observeren. De aanwezigheid van overvloedige melkwitte kolonies duidt op een voorlopige diagnose van Candida-infectie.
4. Kleuringsproeven
Gramkleuring levert hogere positiviteitspercentages op dan directe microscopie. Gramgekleurde monsters tonen sporen en pseudohyfen als blauw; Congo-rood- en PAS-kleuring laten deze structuren als rood zien.
Symptomen van balanitis
1.Micaceous en keratiniserende pseudoepitheliomateuze balanitis
De eikel vertoont geïnfiltreerde hypertrofie met hyperkeratose en micaceous korstvorming. Het aangetaste gebied verliest zijn normale elasticiteit en atrofieert uiteindelijk na verloop van tijd. Histopathologie onthult een hyperkeratiniseerd stratum spinosum met langgerekte, hypertrofische epidermale processen die pseudoepitheliomateuze hyperplasie vormen.
2. Acute oppervlakkige balanitis
Manifesteert zich als oedeem, erytheem, exsudatie en erosie. Secundaire infectie veroorzaakt purulente afscheiding, waardoor gemakkelijk zweren ontstaan die gepaard gaan met subjectieve pijn.
3. Annulaire erosieve balanitis
Ontstekingslaesies op de eikel en voorhuid vertonen een annulaire of ringvormige structuur met kaasachtige smegma. Na verloop van tijd ontstaan hier gemakkelijk ondiepe zweren. Als het annulaire karakter verloren gaat, wordt differentiatie van oppervlakkige balanitis moeilijk. Deze aandoening kan op zichzelf voorkomen of als mucosale manifestatie van het syndroom van Reiter.
4. Plasmacytische balanitis
Komt vaker voor bij mannen van middelbare leeftijd en manifesteert zich als enkele of meerdere chronische ontstekingslaesies die langdurig aanhouden. Deze verschijnen als plaques met een glad, schilferend of vochtig oppervlak. De infiltratie is uitgesproken, met duidelijk afgebakende randen die niet ulcereren. Op het oppervlak kunnen fijne, peperachtige vlekjes zichtbaar zijn, waardoor het moeilijk te onderscheiden is van proliferatief erytheem van de eikel.