Kluczowe kwestie dotyczące postępowania w przypadku ciąży przeterminowanej:
1. Dokładne określenie klinicznego wieku ciążowego ma kluczowe znaczenie dla diagnozy. Wymaga to dokładnej oceny historii miesiączkowania, wczesnych testów ciążowych i objawów ciąży. Szczególnie w przypadku braku regularnej kontroli prenatalnej należy dołożyć wszelkich starań, aby zebrać odpowiednie informacje i wielokrotnie zweryfikować wiek ciążowy.
2. Należy rozważyć obecną praktykę kliniczną polegającą na wywoływaniu porodu w celu zapobiegania ciąży przeterminowanej. Czekanie na spontaniczny poród w 41. tygodniu jest wykonalne.Jednak decyzje dotyczące okresu po 41 tygodniu powinny być oparte na kompleksowej ocenie rzeczywistego wieku ciążowego, monitorowaniu częstości akcji serca płodu, dojrzałości szyjki macicy, objętości płynu owodniowego, szacowanej masie płodu oraz preferencjach matki. Najważniejsze jest indywidualne podejście, uwzględniające korzyści i ryzyko. Szczególnie w przypadku kobiet z niedojrzałą szyjką macicy zaleca się ścisłe monitorowanie zmian częstości akcji serca płodu w oczekiwaniu na spontaniczny poród. Jeśli poród nie rozpocznie się przed 42 tygodniem, można rozważyć indukcję.
3. Jeśli matka zażąda indukcji przed 42 tygodniem, należy ją w pełni poinformować o ryzyku: potencjalnej niepowodzeniu indukcji, zwiększonym prawdopodobieństwie cesarskiego cięcia, zagrożeniu dla płodu spowodowanym hipertonicznymi skurczami oraz zwiększonej potrzebie pomocy przy porodzie drogami natury.
4. Ciąża przeterminowana często wiąże się z niewydolnością łożyska, a po rozpoczęciu porodu często dochodzi do zagrożenia dla płodu.Rozpoczęcie porodu jest szczególnie krytyczną fazą ciąży przeterminowanej, ponieważ na tym etapie często pojawiają się powikłania. Należy natychmiast rozpocząć elektroniczne monitorowanie częstości akcji serca płodu. 5. W przypadku ciąży przeterminowanej bez niewydolności łożyska dalszy wzrost płodu zwiększa prawdopodobieństwo makrosomii i dysproporcji między głową a miednicą. Należy ponownie ocenić wielkość płodu i sprawdzić, czy nie występuje dysproporcja między głową a miednicą, aby zminimalizować ryzyko dystocji barkowej.