Gebeliğin uzaması hem anneye hem de bebeğe zarar verir
37 haftadan önce yapılan doğumlar erken doğum olarak adlandırılırken, 42 haftadan sonra (yani doğum tarihinden iki hafta sonra) yapılan doğumlar gebeliğin uzaması olarak sınıflandırılır. Başlıca nedenleri şunlardır: annenin endokrin dengesizliği. Aşırı progesteron salgısı ve yetersiz östrojen salgısı, doğum için gerekli olan rahim kasılmalarının başlamasını engeller. Genetik faktörler. Gebeliğin uzaması genellikle aile öyküsünde görülür ve fetal anomalilerle ilişkili olabilir.
Yaygın anomaliler arasında, kafatası kemiklerinin yokluğu nedeniyle minimal prezentasyon parçaları ile sonuçlanan anensefali bulunur. Rahim üzerindeki bu yetersiz basınç, refleksif kasılmaları tetikleyemez ve doğumun başlamasını engeller. Ayrıca, fetüsün cinsiyeti kromozomlar tarafından belirlenir ve doğum zamanlaması ile hiçbir ilişkisi yoktur. Bu nedenle, "kızlar geç gelişir" veya post-term gebeliklerin sadece kız fetüsleri ile ilgili olduğu düşüncesi bilimsel bir temele dayanmamaktadır.
Ne demişler, "Kavun olgunlaştığında sapı düşer."Fetüs tam süreye ulaştığında, doğum doğal olarak gerçekleşir. "Meyve olgunlaşmış ancak sapı hala bağlıysa", bu plasenta yaşlanmasını gösterir. Plasentanın madde alışverişi ve taşıma kapasitesi azalır, bu da fetüse oksijen ve besin tedarikini doğrudan bozar. Bu, kronik hipoksi ve yetersiz beslenmeye yol açar. Ayrıca, fetüs doğum sırasında rahim kasılmalarının uyguladığı basınca daha az tolerans gösterir, bu da asfiksi ve ölüm riskini artırır.
Aşırı gebelik anneye de zarar verir. Bu aşamada fetüsün kafatası sertleşir, fontaneller küçülür ve oksipital çıkıntı belirginleşir. Doğum sırasında fetüsün kafasının doğum kanalına uyum sağlama yeteneği azalır, bu da anne komplikasyonlarını, özellikle de distosi insidansını önemli ölçüde artırır. Bu nedenle, doğum tarihi geldiğinde doğum başlamazsa, anne adayı derhal hastanenin kadın hastalıkları ve doğum bölümüne başvurmalıdır.