Wychowując dzieci, należy ustalić coś, co nazywamy „zasadą minimalną”. Na czym polega ta zasada? Najważniejszym aspektem jest „dotrzymywanie słowa”.Najczęstszym uchybieniem w dyscyplinowaniu dzieci przez rodziców jest łamanie obietnic. Na przykład rodzice mogą zgodzić się, że nie będą kupować niczego podczas spaceru, ale kiedy dziecko wpada w furię, domagając się zabawek lub przekąsek, często ulegają lub negocjują, mówiąc: „Przestań płakać, a kupię ci ××”. Albo kiedy dziecko powinno posprzątać swoje zabawki, matka karci je, sama sprzątając.Często powtarzana groźba „Jeśli nie zjesz teraz, nie będę się przejmować, gdy później będziesz głodny!” znika jak wiatr w momencie, gdy dziecko płacze z głodu, co skłania rodziców do natychmiastowego przygotowania jedzenia i picia... Postaw się w sytuacji dziecka: czy przy takim braku zasadniczych granic nadal czułbyś się zmuszony do posłuszeństwa?
Aby wychować dzieci na rozumne i przestrzegające wyznaczonych przez rodziców granic, rodzice muszą stać się „maszynami do nauki języków”, inwestując znaczną ilość czasu i wysiłku w zachowanie konsekwencji. Niektóre matki, nie mogąc tolerować zwlekania dziecka lub konieczności powtarzania poleceń, dochodzą do wniosku, że szybciej będzie posprzątać samodzielnie.W rzeczywistości, dla długoterminowego dobra dziecka, wysiłek ten jest niezbędny. Poszukiwanie chwilowej „wygody i szybkości” teraz doprowadzi tylko do dziesięcioleci „niewygody” i bólu w przyszłości. Najtrudniejszym aspektem przestrzegania tych „zasad i granic” jest niewątpliwie stawianie czoła błaganiom i łzom dziecka. Obserwowanie, jak traci ono radość i przyjemność z powodu łamania zasad, nieuchronnie skłania do wahania się.Jednak rodzice muszą zrozumieć: chociaż dzieci nie muszą być poddawane karom fizycznym ani surowym słowom i można je traktować demokratycznie, „podstawowe zasady” dyscypliny muszą być jasno określone. W przeciwnym razie ryzykują, że staną się uparte, rozpieszczone i nieodpowiedzialne. Jako dorośli, takie osoby nie mają żadnych „podstawowych zasad” – krzywdzą innych i same cierpią w tym procesie.