Bij het opvoeden van kinderen moet men het zogenaamde "bottom line-principe" hanteren. Wat houdt dit principe in? Het belangrijkste aspect is "je aan je woord houden".
De meest voorkomende fout bij het opvoeden van kinderen is het breken van beloften. Ouders kunnen bijvoorbeeld afspreken om niets te kopen als ze op pad zijn, maar als een kind een driftbui krijgt en om speelgoed of snacks vraagt, geven ze vaak toe of onderhandelen ze met zinnen als "Stop met huilen en dan koop ik ×× voor je". Of als een kind zijn speelgoed moet opruimen, berispt de moeder het kind terwijl ze zelf aan het opruimen is.De vaak herhaalde dreiging "Als je nu niet eet, zorg ik er niet voor als je straks honger hebt!" blijkt even vluchtig als de wind – zodra het kind huilt omdat het honger heeft, haasten de ouders zich om eten en drinken te geven... Verplaats jezelf eens in de schoenen van het kind: zou je je met zo'n gebrek aan principiële grenzen nog steeds gedwongen voelen om te gehoorzamen?
Om het begrip en de naleving van ouderlijke grenzen bij kinderen te cultiveren, moeten ouders "taalverwervingsmachines" worden en veel tijd en moeite investeren om consistent te blijven. Sommige moeders, die het uitstelgedrag van hun kind of de noodzaak van herhaalde instructies niet kunnen verdragen, concluderen dat het sneller is om zelf op te ruimen.In werkelijkheid is deze inspanning essentieel voor het langetermijnbelang van het kind. Het nastreven van tijdelijk 'gemak en snelheid' leidt alleen maar tot tientallen jaren van 'ongemak' en pijn later.
Het moeilijkste aspect van het handhaven van deze 'principes en grenzen' is ongetwijfeld het omgaan met het gesmeek en de tranen van een kind. Als je ziet dat ze activiteiten die vreugde en voldoening brengen moeten opgeven omdat ze de regels hebben overtreden, kom je onvermijdelijk in de verleiding om toe te geven.Toch moeten ouders begrijpen dat kinderen weliswaar geen lijfstraffen of harde woorden hoeven te ondergaan en democratisch behandeld kunnen worden, maar dat de 'fundamentele principes' van discipline glashelder moeten zijn. Anders lopen ze het risico eigenzinnig, verwend en onverantwoordelijk te worden. Als volwassenen missen zulke personen elke 'fundamentele principes', waardoor ze anderen schade berokkenen en zelf lijden.