Bir çocuğun mendilini cebine atmak veya süpermarket rafından bir şeker alıp avucunda saklamak gibi olaylar 2 ila 5 yaş arası çocuklarda sık sık görülür.Başkasına ait bir şeyi alma gibi bu ilk davranışın tek seferlik bir olay olarak kalması veya tekrarlanan bir davranış haline gelmesi, tamamen ebeveynlerin bu "ilk seferi" ne kadar ciddiye aldıklarına ve benimsedikleri yaklaşıma bağlıdır. Çocuklar, "başkasına ait olan şeyleri almamaları gerektiğini" gerçekten anladıklarında, ancak o zaman gerçek anlamda özdenetim uygulayabilir ve başkasına ait olan şeyleri almaktan kaçınabilirler.Bu küçük ayakkabılar çok sevimli: Bir gün Feifei, Yuanyuan'ın evinden küçük yumruğunu sıkıca kapatarak döndü. Sonra annesinin önünde küçük elini açtı ve avucunda bir çift minyatür kristal ayakkabı tutuyordu. "Teyze mi verdi sana?" Feifei kayıtsızca cevap verdi: "Teyzenin evinde yerde buldum."Bunun nedeni: Üç veya dört yaşındaki çocuklar, ihtiyaç duydukları için başkalarının eşyalarını alırlar: "Bende yok", "Bunu beğendim", "Bunu istiyorum"... Bu ihtiyaç, alma eylemini tetikler. Dahası, genellikle beğendikleri veya istedikleri şeylerin kendilerine ait olduğuna inanırlar. Ebeveynlerin uygunsuz tepkisi: Feifei'nin elindekini gören anne, "Ailelerimiz yakındır, ama asla başka çocukların evlerinden bir şey almamalısın, anladın mı?" dedi.Bu yaklaşım yanlış bir mesaj verir: Başkasının eşyalarını almanın caiz olup olmadığı, ilişkinin yakınlığına bağlıdır. Bu, çocukların mülkiyet haklarını kavramalarını engeller, ahlaki sınırları bulanıklaştırır ve bu uygunsuz davranışın yüzlerce kez tekrarlanması riskini doğurur. Ebeveynler "Bu sadece küçük bir şey, boş ver" diye düşünebilir. Ancak anneler eski atasözünü hatırlamalıdır: "Küçük olduğu için iyilik yapmayı ihmal etmeyin; küçük olduğu için kötülük yapmayın."Bir çocuk küçük yaştan itibaren başkalarının "iğnelerini" almaya alışırsa, büyüdüğünde başkalarının "altınlarını" çalabilir. Bu nedenle, yanlış davranışlar asla hoş görülmemelidir, bir kez bile olsa. Doğru Tutumu Kazanmak ◎ Eşyaların Sahibini Belirleyin: 3-4 yaşındaki çocuklar "mülkiyet hakkı" ve sahiplik bilinci kavramlarından yoksundur. Ebeveynler evde oyunlar oynayarak bu aidiyet duygusunu geliştirebilirler. Örneğin, nesne tanıma oyunu oynayın: hangilerinin babaya, hangilerinin anneye ve hangilerinin çocuğa ait olduğunu belirleyin.Çocuğunuza, herkesin kendine ait eşyaları olduğunu ve başkalarının bunlara dokunmaması gerektiğini açıklayın. Ebeveynler örnek olmalıdır; çocuğun oyuncağını alırken bile önce izin isteyin. Bu, başkalarının mülkiyetine saygı duymayı öğretmenin en iyi yoludur. ◎ Başkalarına Empati Kurmak: Konfüçyüs, "Kendinizin istemediğiniz şeyi başkalarına dayatmayın" demiştir. Feifei, Yuanyuan'ın eşyalarını aldığında, anne ona şunu düşünmesini söylemelidir: "Birisi en sevdiğin bebeğini alsa, mutlu olur muydun?Yuanyuan cam ayakkabısını kaybederse üzülür." Bu, çocuklara empati kurmayı, başkalarının duygularını anlamayı ve eylemlerinin yanlış olduğunu fark etmeyi öğretir. ◎ Eşyaları hemen iade etmek: Anne, çocuğu hemen eşyayı iade etmeye götürmeli ve çocuğun şahsen özür dilemesini sağlamalıdır: "Senin eşyalarını eve götürüp oynadığım için özür dilerim. İşte geri getirdim. Lütfen beni affet." Bu, çocuklarda kalıcı bir izlenim bırakır, dersleri hatırlamalarına yardımcı olur ve hatalarını kabul etmeyi öğretir.

Tüm çocuklar Transformers'a sahipti: Eve döndükten sonra Dongdong uzun süre odasına çekildi. Annesi odaya girdiğinde, onu küçük bir Transformers ile oynarken buldu. Sorguladığında, Dongdong'un bir arkadaşından bir tane aldığını öğrendi.Bunun nedeni: Çocuklar için başkalarının sahip olduklarını görmek ve kendileri de istemek doğaldır. Birçok arkadaşının Transformers'ı olduğu için Dongdong, kendisinde olmadığı için kendini aşağılık hissediyor ve başkalarının sahip olduklarını yoğun bir şekilde imreniyordu. Bu nedenle, istediğini elde etmek için "almaya" başvurdu. Uygunsuz ebeveyn tepkisi: Hırsızlığı fark eden anne öfkeyle bağırdı: "Büyüyünce hırsız olup polis tarafından tutuklanmak mı istiyorsun?"... "Bir şeyleri almak" ile "kötü karakter" arasında kurulan bu basit bağlantı, çocuğa haksızlıktır; tehditler de çocuğun bu ilkeyi anlamasına yardımcı olmaz. Dongdong'un annesi, çocuğun arzularını erken yaşlardan itibaren dizginleyerek ona ölçülü olmayı öğretmekle haklıdır. Ancak, ona durumu açıklaması gerekir. Ne bir açıklama yapıp ne de bir alternatif sunmadan, sadece sert ve açık bir şekilde "hayır" demek, çocuğu hayal kırıklığına uğratmaktan başka bir işe yaramaz.Dongdong'un davranışı aslında bir tür isyan. Yaklaşım ◎ "Almak"tan "değiş tokuş etmek"e geçin: Dongdong'a "başkalarının eşyalarını öylece alamazsın" nedenini açıklayın ve ertesi gün eşyayı geri vermesini söyleyin. Ayrıca ona şunu da söyleyin: Kimse dünyadaki her şeye sahip olamaz ve bazı şeyler satın almaya değmez veya gerekli değildir. Eğer belirli bir oyuncağı gerçekten istiyorsa, kendi oyuncaklarından veya kitaplarından birini bir arkadaşıyla bir gün, iki gün veya bir hafta boyunca değiş tokuş edebilir.◎ Uygun olduğunda satın alın: Çocuğunuza, akranlarının genellikle sahip olduğu eşyaları alın. Örneğin, Dongdong için sadece bir veya iki Transformers satın almayı kabul edin. Bu, diğer çocuklar mutlu bir şekilde oynarken onun da onlara katılmasını sağlar ve dışlanmış hissetmesini önler. Bu yaklaşım, Dongdong'un maddi isteklerini kontrol ederken akranlarıyla etkileşimden keyif almasını sağlar.

Bu lolipopu deneyin: Süpermarketten dönerken, üç yaşındaki Wenwen aniden cebinden bir lolipop çıkardı: "Anne, al bunu." Annesi lolipop almadığını hatırladı ve "Anneye söyle, bunu sana kim verdi?" diye sordu. "Süpermarkette kendim aldım."...Neden böyle olur: Süpermarketlerde herkes ihtiyaç duyduğu veya beğendiği ürünleri sepetine koyar. Çocuklar da yetişkinleri taklit ederek ürünlere uzanır. Ancak, önemli bir adımı gözden kaçırırlar: Annenin ödeme yapma sürecini. Bu nedenle, bu adımı çocuklara önceden açıklamak çok önemlidir.Uygunsuz ebeveyn tepkisi: Baba öfkelendi: "Süpermarketten nasıl bir şey alabilirsin? Bunu bir daha yaparsan, poponu şaplaklarım!" Bunu söyleyerek elini kaldırdı ve tehditkar bir şekilde salladı. Wenwen, anlamış gibi görünüyordu ama kafası karışmıştı, sonra lolipopunu yemeye gitti. Ebeveynler, "izinsiz bir şey almayı" yasaklamak yerine, süpermarketten alınan ürünlerin ödenmesi gerektiğini açıklamalıdır.Babanın sözleri Wenwen'in kafasını karıştırabilir. Sert tonuna rağmen, "tek seferlik uyarı" yaklaşımı akıllıca değildir. Lolipopunu yedikten sonra, bir sonraki süpermarket ziyaretinde bu olayı tamamen unutacaktır. ◎ Doğru Yaklaşım: Bir sonraki süpermarket ziyareti: Çocuğu hemen süpermarkete geri götürün. Parayı kasiyere bizzat vermesini ve şöyle demesini sağlayın:Daha önce buradan ödeme yapmadan bir lolipop aldım, şimdi hesabı ödemek için geldim. Özür dilerim." Bu süreç, çocuğun dersi kalıcı olarak hatırlamasını sağlar. ◎ Çocuğa "hesabı ödetin": Gelecekte çocuğunuzu süpermarkete götürdüğünüzde, davranışlarına çok dikkat edin. Onlara fiyat etiketlerini gösterin ve her ürünün bir fiyatı olduğunu anlamalarını sağlayın.Bu ürünleri eve götürebilmemiz için anne parayı kasiyere verecek. Kasada çocuğunuza "Ödeme zamanı" diye hatırlatın. Ayrıca, çocuğunuzun en sevdiği bir veya iki ürünü seçmesine izin verebilir, ardından parayı ona vererek kendi başına ödeme yapmasını sağlayabilir ve satın alımların ödeme gerektirdiği kavramını pekiştirebilirsiniz. Bu makale Public Health Network'ten alınmıştır.