Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI):
Basisinformatie Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) is, na CT, een andere belangrijke vooruitgang op het gebied van medische beeldvorming. Sinds de introductie in de jaren 80 heeft deze techniek zich in een razend tempo ontwikkeld. Het basisprincipe houdt in dat het menselijk lichaam in een speciaal magnetisch veld wordt geplaatst. Radiofrequentiepulsen wekken waterstofkernen in het lichaam op, waardoor deze gaan resoneren en energie absorberen.
Wanneer de radiofrequentiepulsen worden gestopt, zenden de waterstofkernen radiosignalen uit op specifieke frequenties, waardoor de geabsorbeerde energie vrijkomt. Deze signalen worden opgevangen door externe ontvangers en verwerkt door computers om beelden te genereren – een proces dat magnetische resonantiebeeldvorming wordt genoemd.
Door de schadelijke effecten van ioniserende straling op het menselijk lichaam volledig te elimineren en tegelijkertijd talrijke parameters te bieden,een hoge informatie-inhoud, multi-planaire beeldvormingsmogelijkheden en een uitzonderlijke resolutie van zacht weefsel. Sinds de introductie heeft het veel aandacht gekregen van wetenschappers uit verschillende vakgebieden. Er is snel vooruitgang geboekt op het gebied van verfijning van apparatuur, software-updates en -upgrades, en onderzoek naar de diagnostische toepassingen voor organen in het hele lichaam. De techniek is nu volwassen en wordt op grote schaal toegepast bij de klinische diagnose van ziekten, waardoor het een onmisbare onderzoeksmethode is geworden voor bepaalde pathologieën.
Magnetische resonantie is een fysisch fenomeen dat op grote schaal wordt gebruikt als analytisch instrument in de natuurkunde, scheikunde en biologie. De toepassing ervan in de klinische medische diagnostiek begon pas in 1973. Om verwarring met radiografische beeldvorming in de nucleaire geneeskunde te voorkomen, wordt het magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) genoemd.
MR is een biomagnetische spinbeeldvormingstechniek die gebruikmaakt van de eigenschappen van de beweging van atoomkernen. Binnen een aangelegd magnetisch veld wekken radiofrequentiepulsen de kernen op om signalen te genereren. Deze signalen worden gedetecteerd door sensoren en doorgegeven aan een computer, waar ze worden verwerkt tot beelden die op een scherm worden weergegeven.De informatie die MR levert, overtreft niet alleen die van veel andere beeldvormingstechnieken in de medische beeldvorming, maar verschilt ook fundamenteel van bestaande methoden. Bijgevolg biedt het aanzienlijke potentiële voordelen voor de diagnose van ziekten. Het kan direct dwarsdoorsnede-, sagittale, coronale en verschillende schuine tomografische beelden produceren zonder de artefacten te genereren die bij CT-scans worden waargenomen; het vereist geen injectie van contrastmiddelen en er is geen ioniserende straling aan te pas, waardoor het geen nadelige effecten op het lichaam heeft.
MR blijkt zeer effectief te zijn bij het opsporen van veelvoorkomende schedelpathologieën zoals intracerebrale hematomen, extracerebrale hematomen, hersentumoren, intracraniële aneurysma's, arterioveneuze malformaties, cerebrale ischemie, intraspinale tumoren, syringomyelie en hydrocefalie. Het is even waardevol voor het diagnosticeren van aandoeningen zoals lumbale discusprotrusies en primaire leverkanker.
Fundamentele onderdelen van MRI-apparatuur:
1. Magneet: Naast de bovengenoemde classificaties bestaan er ook tonvormige gesloten en open magneten, waarbij de laatste interventieprocedures mogelijk maken.
2. Gradientveld: Ontworpen voor ruimtelijke codering, waarbij de softwarefunctionaliteit afhankelijk is van de intensiteit en de snelheid van verandering.
3. Radiofrequentiespoelen: Meerdere typen zenden en ontvangen RF-pulsen.
4. Acquisitiesysteem: Programma's en beeldvorming.5. Computer: vereist aanzienlijke capaciteit, snelle verwerking, uitgebreide functionaliteit en gebruiksvriendelijke bediening. Indicaties voor onderzoek 1. Neurologische aandoeningen: herseninfarct, hersentumoren, ontstekingen, degeneratieve ziekten, aangeboren afwijkingen, trauma, enz. Dit was de vroegste toepassing in menselijke systemen, met uitgebreide opgebouwde ervaring. Het biedt nauwkeurige en tijdige lokalisatie en karakterisering van laesies, waardoor afwijkingen in een vroeg stadium kunnen worden opgespoord.
2. Cardiovasculair systeem: wordt gebruikt voor de diagnose van hartziekten, cardiomyopathie, pericardiale tumoren, pericardiale effusie, evenals muurthrombi en endocardiale flappen.
4. Buikorganen: diagnose en differentiële diagnose van hepatocellulair carcinoom, hepatische hemangiomen en hepatische cysten; diagnose en differentiële diagnose van intra-abdominale massa's, met name retroperitoneale laesies.
5. Bekkenorganen: diagnose en lokalisatie van baarmoederfibromen, andere baarmoedertumoren, ovariumtumoren en bekkenmassa's; detectie van rectale, prostatische en blaasmassa's.
6. Botten en gewrichten: diagnose en omvang van botinfecties, tumoren en trauma's, met bijzondere waarde voor subtiele veranderingen zoals botcontusies. Hoge diagnostische waarde voor intra-articulaire laesies van kraakbeen, ligamenten, menisci, synovium en bursae, evenals beenmergletsels.
7. Systemische pathologie van zacht weefsel: nauwkeurige lokalisatie en karakterisering van tumoren, infecties en degeneratieve laesies die hun oorsprong vinden in zenuw-, vaat-, lymfe-, spier- of bindweefsel.
Voorzorgsmaatregelen bij het onderzoek
1. Personen met een geïmplanteerde pacemaker of neurostimulator mogen het onderzoek niet ondergaan.
2. Personen met intracraniële zilveren clips of metalen vreemde voorwerpen in de oogbol mogen het onderzoek niet ondergaan.
3. Elektrocardiografische monitoren mogen niet worden meegenomen naar de MRI-onderzoekskamer. Personen die een arteriële bypassoperatie of een hartoperatie met kunstmatige hartkleppen hebben ondergaan, mogen het onderzoek niet ondergaan.
4. Patiënten in kritieke toestand: waaronder coma na trauma of ongevallen, agitatie, aritmie, ademhalingsinsufficiëntie, aanhoudende bloeding of incontinentie.
5. Personen met metalen voorwerpen in het onderzoeksgebied (bijv. interne fixatiepinnen) kunnen de scan niet ondergaan.
6. Zwangere vrouwen moeten voorzichtig zijn met dit onderzoek. Als er een kans bestaat dat u zwanger bent, moet u dit aan de behandelende arts melden.
7. Neem medische dossiers, gewone röntgenfoto's, CT-scans, eerdere MRI-beelden en andere relevante documentatie mee naar de MRI-ruimte ter referentie.