Zaburzenia lękowe to schorzenie psychiczne. Jednak odczuwanie niepokoju z powodu swojej introwertycznej lub nieśmiałej osobowości różni się od prawdziwego cierpienia na zaburzenia lękowe. Osoby cierpiące na zaburzenia lękowe zazwyczaj mają bardzo negatywne zdanie o grupach. Poza kilkoma bliskimi znajomymi mają trudności z komunikowaniem się ze światem zewnętrznym. Osoby te nie są w stanie aktywnie wyjść poza swój własny świat i nie chcą dołączać do tłumów.Osoby te odczuwają dyskomfort w zatłoczonych miejscach, martwiąc się, że zostaną zauważone, skrytykowane lub będą czuły się nie na miejscu. Podczas gdy łagodne przypadki mogą pozwalać na normalne funkcjonowanie, ciężkie przypadki stwarzają znaczne bariery życiowe, utrudniając edukację lub zatrudnienie.Zaburzenia lękowe związane z sytuacjami społecznymi zajmują obecnie trzecie miejsce wśród najczęstszych zaburzeń zdrowia psychicznego, po depresji i alkoholizmie. Co więcej, wraz z nasileniem się współczesnych presji, liczba osób cierpiących na te zaburzenia stale rośnie.Ponadto dla lekarzy wyzwaniem w leczeniu tych pacjentów nie jest ich rosnąca liczba, ale fakt, że osoby z zaburzeniami lękowymi często unikają szukania pomocy z powodu strachu lub niechęci do kontaktów z nieznajomymi lub obawy przed uznaniem ich za „chorych psychicznie”.
Jak można stwierdzić, czy cierpi się na zaburzenia lękowe? Lekarze sugerują następujące trzy punkty do samooceny:
1. Czy unikasz rozmów z innymi lub powstrzymujesz się od niektórych czynności z obawy, że wydać się nieśmiałym lub zawstydzonym w obecności innych?
2. Czy nie lubisz być w centrum uwagi?
3.Czy boisz się, że inni uznają Cię za głupiego lub martwisz się, że będziesz wyglądać na zbyt nieśmiałego?
Jeśli dwa z powyższych trzech punktów dotyczą Ciebie, możliwe, że cierpisz na fobię społeczną. Jeśli te uczucia sprawiają, że chcesz pozostać w domu, unikając kontaktu z nieznajomymi, możesz potrzebować pomocy psychologicznej lub leczenia.
Leczenie zaburzeń lękowych obejmuje terapię psychologiczną i leki. Osoby z łagodniejszymi objawami mogą odnieść korzyści wyłącznie z terapii psychologicznej, podczas której terapeuci budują odporność pacjentów i identyfikują podstawowe przyczyny ich lęku społecznego podczas konsultacji. Zajmując się tymi podstawowymi problemami, pomagają pacjentom rozwinąć pewność siebie. W cięższych przypadkach terapeuci mogą połączyć terapię psychologiczną z lekami.