Breuken zijn vaak het gevolg van ongelukken. Hoe moet men na een trauma een vermoedelijke breuk diagnosticeren? Hieronder geven we een overzicht van de diagnostische methoden voor breuken en het belang van regelmatige follow-uponderzoeken na een breuk.
Diagnostische methoden voor breuken
De diagnose van een breuk is voornamelijk gebaseerd op een gedetailleerde analyse en beoordeling van de medische geschiedenis, symptomen, lichamelijke verschijnselen en röntgenonderzoeken.
I. Geschiedenis van trauma
Hoewel het medisch onderzoek tal van aspecten omvat, moeten drie belangrijke punten prioriteit krijgen voor een snelle en duidelijke diagnose: ① Omstandigheden van het letsel (tijdstip, locatie, getroffen gebied, houding, aard, richting en kracht van de impact); ② Pijn (specifieke locatie); ③ Functionele beperkingen (mobiliteitsproblemen, gevoelsverlies, urinewegstoornissen, enz.).
II. Symptomen en tekenen
De aanwezigheid van een van de volgende drie tekenen – misvorming, abnormale beweeglijkheid of crepitus – is voldoende voor de diagnose. Er kunnen echter ook fracturen bestaan zonder deze tekenen, zoals groene-takfracturen, impactfracturen of haarscheurtjes.Wanneer er zacht weefsel tussen de uiteinden van de fractuur zit, kan crepitus of het gevoel van knarsende botten afwezig zijn. Zowel abnormale beweging als crepitus/knarsende botten moeten tijdens het onderzoek worden opgemerkt zonder het ledemaat opzettelijk te manipuleren om symptomen op te wekken, om te voorkomen dat de pijn verergert of dat scherpe uiteinden van de fractuur bloedvaten, zenuwen of ander zacht weefsel beschadigen, of dat impactfractuurfragmenten losraken of verschuiven.
Pijn, gevoeligheid, zwelling, ecchymose en functionele beperkingen kunnen aanwezig zijn bij verse fracturen, evenals bij dislocaties of inflammatoire weke delenletsels. Bepaalde fracturen, zoals impactiefracturen of onvolledige fracturen, kunnen uitsluitend deze klinische verschijnselen vertonen, waardoor radiografisch onderzoek nodig is voor een definitieve diagnose.
III. Radiografisch onderzoek van fracturen
Bij alle vermoedelijke fracturen moet routinematig radiografisch onderzoek worden uitgevoerd. Hiermee kunnen onvolledige fracturen, diepe fracturen, intra-articulaire fracturen en kleine avulsiefracturen worden opgespoord die klinisch moeilijk te detecteren zijn.Zelfs bij klinisch duidelijke fracturen blijft radiografisch onderzoek essentieel om het type fractuur en de verplaatsing van de fractuureinden te bepalen, wat cruciale informatie oplevert voor de behandeling.
Radiografie van fracturen vereist doorgaans anteroposterieure en laterale opnames van het aangrenzende gewricht. Gespecialiseerde opnames kunnen geïndiceerd zijn wanneer dit klinisch gerechtvaardigd is, zoals anteroposterieure en schuine opnames van de middenhandsbeentjes en middenvoetsbeentjes, laterale en axiale opnames van de calcaneus en anteroposterieure en schuine opnames van het scafoïd. Wanneer de beoordeling van het letsel moeilijk blijkt, kunnen vergelijkende röntgenfoto's van de contralaterale overeenkomstige structuur nodig zijn.Het is opmerkelijk dat sommige kleine haarscheurtjes mogelijk geen duidelijke breuklijn vertonen op spoedeisende röntgenfoto's. Wanneer de klinische symptomen uitgesproken zijn, moet twee weken na het letsel een vervolgfoto worden gemaakt. Tegen die tijd kan de breuklijn zichtbaar worden door resorptie van de breukuiteinden, zoals te zien is bij scafoïdfracturen.
Het belang van regelmatige follow-up na een fractuur
Na een trauma waarbij een fractuur wordt vermoed, is regelmatige follow-up van cruciaal belang, ongeacht de zekerheid van de initiële diagnose. Dit komt omdat:
(1) Vroege manifestaties van een fractuur (waaronder subjectieve symptomen en radiografische kenmerken) subtiel kunnen zijn. Fractuurlijnen worden doorgaans enkele dagen na het letsel zichtbaar, naarmate de fractuureinden resorberen.
(2) Na immobilisatie met gipsverband of spalken kan de externe fixatie relatief losraken als de zwelling na enkele dagen afneemt, waardoor de fractuur mogelijk verschuift. Tijdige follow-up maakt snelle detectie en interventie mogelijk.
(3) Zowel fracturen als de behandeling ervan brengen inherente risico's op complicaties met zich mee. Regelmatige controles vergemakkelijken vroegtijdige identificatie en behandeling.
(4) Alle diagnostische methoden omvatten meerdere fasen – bediening van apparatuur, beeldacquisitie en interpretatie – waardoor fouten niet volledig kunnen worden uitgesloten. Bijgevolg bestaat er een bepaald percentage vals-positieve en vals-negatieve resultaten. Het is mogelijk onvoldoende objectief of nauwkeurig om uitsluitend op basis van één onderzoek te concluderen dat er al dan niet sprake is van een fractuur.
Als een fractuur wordt vermoed, moeten de volgende noodmaatregelen onmiddellijk worden genomen:
(1) Beoordeel eerst de algemene toestand van de patiënt om de ernst van lokale en systemische verwondingen vast te stellen, zodat tijdig levensreddende maatregelen kunnen worden genomen.
(3) Bij gedeeltelijk afgescheurde ledematen moet u een tourniquet aanbrengen om het bloeden te stelpen. Tijdens het vervoer moet u de tourniquet elk uur gedurende 5 minuten losmaken.
(4) Eenvoudige immobilisatie: Zet de gebroken ledemaat vast met voorhanden zijnde voorwerpen, zoals houten stokken, palen of planken.Als er geen materialen beschikbaar zijn, zet dan een fractuur van een bovenste ledemaat vast aan de borstwand en een fractuur van een onderste ledemaat aan de niet-aangedane zijde. Spalken moeten over het algemeen verder reiken dan beide gewrichten.Bij wervelfracturen moeten drie personen aan dezelfde kant gaan staan en de patiënt met hun handen optillen voordat ze hem plat op een brancard leggen om te voorkomen dat de wervelkolom verdraait en verlamming veroorzaakt. Bij fracturen van de cervicale wervelkolom moet één persoon het hoofd tijdens het verplaatsen voorzichtig strekken en het plat op de brancard leggen. Deze strekpositie moet tijdens het vervoer worden gehandhaafd om te voorkomen dat de cervicale wervelkolom tijdens het draaien verdraait.