Bielactwo nabyte powoduje znaczny dyskomfort u wielu osób. Chociaż istnieje wiele metod leczenia, schorzenie to nie jest łatwe do wyleczenia. Po wystąpieniu bielactwa nabytego pacjenci muszą podjąć aktywne leczenie, zwracając jednocześnie baczną uwagę na szczegóły dotyczące codziennego stylu życia.
1. Temperatura wody powinna być raczej ciepła, nawet w miesiącach letnich. Nie powinna jednak być zbyt wysoka; ogólnie rzecz biorąc, pacjenci powinni uznać wodę za letnią lub lekko ciepłą.Odpowiada to około 40 stopniom Celsjusza. Dla osób cierpiących na bielactwo plamiste głównym zadaniem kąpieli jest pobudzenie krążenia krwi, ułatwiające dostarczanie składników odżywczych do skóry i przyspieszające blaknięcie białych plam. Kąpiele w zimnej wodzie powodują zwężenie naczyń krwionośnych, utrudniając krążenie. Ciepłe kąpiele natomiast łagodzą zmęczenie i sprzyjają relaksacji.
2. Czas trwania każdej kąpieli różni się w zależności od wybranej temperatury wody i indywidualnej tolerancji, zazwyczaj wynosi od 20 do 50 minut. Jeśli woda jest chłodniejsza, a pacjent ma większą tolerancję, czas kąpieli można wydłużyć; odwrotnie, w przypadku cieplejszej wody i mniejszej tolerancji powinien on być krótszy. Zasadniczo kąpiel powinna być przeprowadzana w takim zakresie, aby nie podrażniała zmienionej chorobowo skóry, nie powodowała zmęczenia ani nie wywoływała dyskomfortu.
3. Częstotliwość kąpieli powinna być rozsądna. W chłodniejszych porach roku osoby zdrowe kąpią się raz lub dwa razy w tygodniu. Pacjenci z bielactwem, jeśli to możliwe, powinni kąpać się codziennie; szczególnie korzystne są kąpiele lecznicze lub mineralne. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że pacjenci, którzy konsekwentnie kąpią się raz lub dwa razy dziennie przez 20–40 minut, zazwyczaj osiągają wyleczenie szybciej niż osoby stosujące identyczne leki bez kąpieli.
4. Preferowane są kąpiele zanurzeniowe, szczególnie kąpiele lecznicze lub mineralne. Podczas kąpieli należy unikać nadmiernego drapania zmienionych chorobowo obszarów lub energicznego pocierania ręcznikiem. Doświadczenie pokazuje, że stymulowanie zmian chorobowych poprzez drapanie lub pocieranie często utrudnia ich ustąpienie. Nadmierna siła może spowodować uraz, potencjalnie wywołując zjawisko Koebnera.
Po wystąpieniu choroby należy unikać nadmiernego niepokoju. Chociaż istnieje wiele możliwości leczenia bielactwa, osiągnięcie wyleczenia pozostaje trudne. Pacjenci muszą traktować chorobę poważnie i szukać szybkiego leczenia po jej wykryciu, aby nie przegapić optymalnego okresu terapeutycznego.