W dzisiejszym społeczeństwie nie brakuje „utalentowanych, ale ubogich osób”: świeżo upieczonych absolwentów z nierealistycznymi ambicjami, osób poszukujących pracy, które utknęły między wysokimi a niskimi oczekiwaniami, młodych literatów, teoretycznych badaczy, intelektualistów w organizacjach, którzy są dumni ze swoich umiejętności, oraz tych, którzy dążyli do ideałów, pracowali wytrwale, ale spotkało ich nieszczęście i porażka...Jest zbyt wielu „utalentowanych ubogich”, abyśmy mogli ich zliczyć. Przyjrzyjmy się kilku reprezentatywnym i pouczającym przykładom. W przedmowie do Listu do Garcii, zatytułowanej „Świat jest pełen utalentowanych ubogich”, zauważono: „Często spotykamy wielu młodych ludzi, którzy szczycą się częstymi zmianami pracy i są dumni z tego, że potrafią wykorzystywać nadarzające się okazje.W momencie, gdy szef odwraca wzrok, zaczynają się lenić; bez nadzoru żadna praca nie zostaje wykonana. W pracy uchylają się od odpowiedzialności i tworzą swoje małe królestwa; nigdy nie zastanawiają się nad sobą, zamiast tego używają wszelkich możliwych wymówek, aby ukryć swój brak odpowiedzialności. Lenistwo, bierność, sceptycyzm, narzekanie... te zawodowe choroby rozprzestrzeniają się jak plaga w przedsiębiorstwach, agencjach rządowych i szkołach, a żadne wysiłki nie są w stanie ich całkowicie wyeliminować.Talent bez odpowiedzialności, brak poświęcenia – czy naprawdę możemy się rozwijać? W rzeczywistości wszędzie widzimy utalentowane osoby borykające się z trudnościami. „Tam, gdzie jest talent, powinna być nagroda. Jeśli zdecydujesz się pozostać zatrudniony, okaż swojemu pracodawcy szczere współczucie i lojalność, czerpiąc z tego dumę”.Jeśli nie potrafisz powstrzymać się od oczerniania, krytykowania lub umniejszania znaczenia swojego pracodawcy i firmy, porzuć ten zawód i zbadaj swoje sumienie z perspektywy osoby postronnej. Dopóki pozostajesz częścią organizacji, nie oczerniaj jej ani nie szkodź jej – dyskredytowanie instytucji, której służysz, oznacza dyskredytowanie samego siebie.W tym wstępie nakreślono zasadniczo dwa typy „utalentowanych osób osiągających słabe wyniki”: pierwsze to osoby pozbawione odpowiedzialności i profesjonalnego zaangażowania, które szczycą się częstymi zmianami pracy i są biegłe w oszczędzaniu na wszystkim. Używając terminu z ekonomii politycznej: nie potrafią one właściwie zarządzać swoimi „relacjami produkcyjnymi”, brakuje im niezbędnego zaangażowania zawodowego wymaganego w każdej pracy lub przedsięwzięciu twórczym.