In de huidige samenleving zijn er veel "getalenteerde maar arme mensen": pas afgestudeerden met onrealistische ambities, werkzoekenden die vastzitten tussen hoge en lage verwachtingen, literaire jongeren, theoretische onderzoekers, intellectuelen in organisaties die trots zijn op hun capaciteiten, en mensen die idealen nastreefden, ijverig werkten, maar toch te maken kregen met tegenslag en mislukking...Er zijn veel te veel 'getalenteerde armen' om te tellen. Laten we een paar representatieve en leerzame voorbeelden bekijken. In het voorwoord van The Letter to Garcia, getiteld 'The World is Full of Talented Paupers', staat: 'We zien vaak veel jonge mensen die trots zijn op het feit dat ze vaak van baan veranderen en er trots op zijn dat ze bedreven zijn in opportunisme.Zodra de baas zich omdraait, verslappen ze; zonder toezicht wordt er geen werk verzet. Op het werk ontlopen ze hun verantwoordelijkheid en creëren ze hun eigen kleine koninkrijkjes; ze reflecteren nooit op zichzelf, maar gebruiken allerlei excuses om hun gebrek aan verantwoordelijkheid te maskeren. Luiheid, passiviteit, scepticisme, klagen... deze beroepsziekten verspreiden zich als een plaag door bedrijven, overheidsinstanties en scholen, en geen enkele inspanning kan ze volledig uitroeien.Talent zonder verantwoordelijkheid, gebrek aan toewijding – kunnen we echt vooruitgang boeken? In werkelijkheid zien we overal getalenteerde mensen worstelen. "Waar talent is, moet beloning zijn. Als je ervoor kiest om in dienst te blijven, bied je werkgever dan oprechte sympathie en loyaliteit, en wees daar trots op."Als je niet kunt afzien van laster, kritiek of kleinering van je werkgever en bedrijf, verlaat dan dit beroep en onderzoek je eigen geweten vanuit het perspectief van een buitenstaander. Zolang je deel uitmaakt van een organisatie, mag je deze niet belasteren of schade berokkenen – het kleineren van de instelling waarvoor je werkt, is hetzelfde als jezelf kleineren.Dit voorwoord schetst in essentie twee soorten 'getalenteerde onderpresteerders': de eerste zijn degenen die geen verantwoordelijkheid en professionele toewijding hebben, die trots zijn op het vaak wisselen van baan en bedreven zijn in het nemen van shortcuts. Om een term uit de politieke economie te gebruiken: ze zijn er niet in geslaagd hun 'productieverhoudingen' goed te beheren en missen de essentiële professionele toewijding die nodig is voor elk werk of creatief streven.