Çoğu zaman, çocuklarımızın bizim onlar için çizdiğimiz yolu izleyeceklerini umarak, aşk adına yanlışlar yaparız. Onların sayısız başarılar elde etmelerini ve bize, ebeveynlerine şeref getirmelerini arzuluyoruz. Çocuklarımız, öğretmenlerin ve tanıdıklarımızın alkışlarını kazanmamıza ve övünmemize yardımcı olan ödüllerimiz haline geliyor.İnsanlar, "Bu aile çocuklarını ne kadar iyi yetiştirmiş!" diye yorum yaparlar. Çocukları yetenekli bireyler olarak yetiştirmek, ebeveynler için zorlu bir görev haline gelmiştir. Bir bebeği yetişkinliğe kadar yetiştirmek, dünyadaki en zorlu görevdir. Birçok ebeveyn, çocukları için kendilerini tüketir; bu görev, çoğu sıradan işten çok daha fazla doğuştan gelen yetenek, beceri, sabır, bilgelik ve sevgi gerektirir.Bir arkadaşım çocuğunu kaligrafi, İngilizce, konuşma, dans ve piyano derslerine yazdırdı, bu da çocuğu yordu ve hatta öğrenmekten nefret etmesine neden oldu. Yine de tüm bunlar çocuklarımızı sevdiğimiz için yapılıyor. Çocukluk gelişiminin doğal yasalarını anlamıyoruz. Bir anlamda, farkında olmadan bitkileri çekerek daha hızlı büyümelerini sağlamaya çalışmak gibi bir aptallık yapıyoruz, çocukları hata yapma ve bunlardan değerli dersler alma şansından mahrum bırakarak kendi büyümelerini engelliyoruz.Böylece çocuklar, büyüme yolunu seçme özgürlüğünü bulamıyor ve kendi ilgi alanlarını ve hobilerini geliştiremiyorlar; oysa bu ilgi alanları, gelişimleri için en değerli katalizörler.
Ebeveynlerimizin çocuklarını içtenlikle sevdiğine inanıyoruz; çocuklar, bizim kibirimizin süsü haline gelmemelidir.Çocuklarını seven her ebeveyn, büyüme hakkını çocuklara geri vermeli, onların hata yapmalarına ve kendi fikirlerini denemelerine izin vermelidir. Tıpkı onların ilk yıllarında konuşmayı ve yürümeyi öğrenmelerini sevinç ve teşvikle izlediğimiz gibi, tekrar tekrar başarısızlıklarla doğru yolu bulana kadar!
Çocuklarımızı biz doğurmuş olabiliriz, ama onlar kesinlikle bizim özel mülkümüz değildir!Çocuklarımızı sadece kendi gururumuz için değil, içtenlikle sevmeliyiz!