Wielu rodziców opowiada bajkę o „chłopcu, który wołał wilka”, wielokrotnie podkreślając znaczenie uczciwości i wiarygodności. Jednak sami czasami mówią „niewinne kłamstwa”, aby uspokoić swoje dzieci, nieświadomie zasiewając w ich młodych umysłach ziarno nieufności – „nawet mamie i tacie nie można ufać”.
Rodzice
Integralność rodziny nie polega na formalnościach
Jest taka historia:Żona Zengzi przygotowywała się do wyjścia na targ, a ich syn uparcie domagał się, aby mógł jej towarzyszyć. Aby go uspokoić, powiedziała: „Zostań w domu i baw się grzecznie. Kiedy wrócę z targu, zabiję dla ciebie świnię”. Słysząc to, dziecko natychmiast przestało marudzić. W południe, kiedy Zengzi zobaczył żonę wracającą z targu, wziął nóż rzeźniczy i zaczął go energicznie ostrzyć na kamieniu. Żona szybko zapytała: „Co robisz?”. Zengzi odpowiedział:Czy nie powiedziałaś, że po powrocie zabijesz świnię dla naszego syna?”. Żona zaprotestowała: „To było tylko po to, żeby uspokoić dziecko – dlaczego musisz to naprawdę zrobić?”. Zengzi odpowiedział szczerze: „Nie wolno okłamywać dziecka. Dzieci uczą się od słów i czynów swoich rodziców. Oszukując go teraz, uczysz go oszukiwania innych. Jak możemy mieć nadzieję, że dobrze go wychowamy?”.
Pani Wang uważała się za biegłą w wychowywaniu dzieci, ale ta historia była jej zupełnie nieznana. Uważała, że oferowanie drobnych przysług, aby uspokoić dziecko, podczas gdy ona zajmowała się swoimi sprawami, nie było niczym wielkim – w końcu małe dzieci szybko zapominają o wszystkim, gdy zaczynają się bawić.Córka pana Zhanga, uczennica szkoły średniej, prowadzi obecnie z nim „zimną wojnę”, wywołaną dwukrotnym złamaniem przez niego obietnicy zabrania jej do kina. Wyjaśnił: „Komunikacja między ojcem a córką jest już nieco napięta. Kiedy w końcu podjęła inicjatywę zbliżenia się do mnie, przeszkodziły mi obowiązki zawodowe. Chociaż próbowałem ją przekonać, aby to zrozumiała, to ja pierwszy złożyłem obietnicę – teraz trudno jest mi to naprawić”.
Komentarz eksperta
Lekcja „Zengzi zabijający świnię” pozostaje aktualna do dziś
Słowa i czyny rodziców mają głęboki wpływ na dzieci poprzez subtelne oddziaływanie. Kiedy negatywne skutki się kumulują, dzieci nieuchronnie konfrontują się z rodzicami w sprawie złamanych obietnic. Kiedy to nastąpi, trudno jest odzyskać autorytet rodzicielski.Rozwiązanie eksperta jest następujące: w obliczu prośby dziecka, niezależnie od tego, czy można ją spełnić, czy nie, należy udzielić prostej odpowiedzi, zamiast uciekać się do kłamstw, aby się wykręcić. Jednocześnie rodzice nie powinni składać obietnic pochopnie. Podczas rozwoju psychicznego dziecka najlepszym przykładem, jaki mogą dać rodzice, jest bycie godnym zaufania i dotrzymywanie słowa.
Dzieci
Powinny być bardziej szczere wobec rodziców
„Nie obwiniajcie dorosłych, dzieci też nie są łatwowierne.„Jeden z rodziców zauważył: „Moje dziecko jąka się, gdy mówi poważnie, ale z łatwością snuje skomplikowane opowieści”. Wśród uczniów szkół podstawowych panuje niepisana zasada: aby uniknąć spotkań z kolegami, twierdzą, że nie mają zadania domowego; aby zdobyć smakołyki, wymyślają opłaty szkolne; aby uniknąć lekcji, udają bóle brzucha. Koledzy z klasy koordynują nawet swoje historie, aby uniemożliwić rodzicom sprawdzenie ich prawdziwości.
Czy to ze strachu przed rodzicami, czy z młodzieńczej próżności, wiele dzieci decyduje się okłamywać rodziców po egzaminach. Liu, uczeń 8 klasy, wymienił swoje „prawdziwe kłamstwa”: „Pytania były zbyt niejasne, nauczyciel nigdy tego nie omawiał”, „Tylko garstka uczniów z klasy zdała”, „Tym razem nie rozdali testów”. Częściej jednak po prostu unikał rozmowy o egzaminie.
Komentarz eksperta
Nie usprawiedliwiaj oszukiwania samego siebie
Takie zachowanie ujawnia ukryty niepokój i żal. Jeśli przyznanie się do słabych wyników powoduje cierpienie, dlaczego nie poszukać sposobów, aby zapobiec powtórzeniu się takiej sytuacji?W końcu prawda wyjdzie na jaw. Jeśli dzieci będą uporczywie ukrywać swoje wyniki w nauce przed rodzicami, nie tylko nie znajdą nowych sposobów na poprawę, ale jeśli prawda w końcu wyjdzie na jaw, zasłużą na jeszcze mniej współczucia. Oczywiście rodzice powinni również zastanowić się, czy ich zwyczajowe podejście do edukacji jest właściwe. Gdyby potrafili pomóc dzieciom spokojnie stawić czoła wynikom egzaminów, dzieci nie postrzegałyby ich jako „potworów, których należy się bać”.