Veel ouders zien thuisonderwijs als een organisch, alledaags proces. Met andere woorden, de 'methoden' ervan moeten voortdurend het vermogen van kinderen om zich aan te passen aan het sociale leven en zelfstandige levensvaardigheden te ontwikkelen, stimuleren. Hoewel deze onderwijsfilosofie eenvoudig klinkt, wordt ze vaak opzettelijk of onopzettelijk door sommige ouders over het hoofd gezien of op een verkeerde manier toegepast. Daarom moeten ouders de ontwikkelingsfasen van hun kind herkennen en ervoor zorgen dat de spontaniteit van het onderwijs aansluit bij hun ontwikkelingsmijlpalen.
Het vroegste onderwijs na de geboorte van een kind moet de nadruk leggen op aanmoediging in plaats van verboden. Bij de opvoeding van een pasgeborene doen zich uitdagingen voor: tijdens het voeden grijpen de kleine handjes van de baby de lepel vast; als ze tevreden zijn, zwaaien ze of proberen ze aan hun tenen te zuigen; als ze iets ouder worden, coördineren ze hun ledematen en grijpen ze elke gelegenheid aan om rond te kruipen.In dit stadium moeten volwassenen zich onthouden van 'nee' zeggen. Bang dat de lepel hun mond zou kunnen prikken, berispen ze: 'Pak dat niet!'; bang dat ze uit bed zouden vallen, verbieden ze: 'Stop met kruipen!'
Onderwijskundigen zijn van mening dat elk van deze 'nee's' het kind een boodschap geeft: ik kan niets goed doen, ik ben nergens goed in. Kinderen hebben een aangeboren drang om actief te zijn. Wat ouders moeten doen, is hen ondersteunen, begeleiden en kansen bieden om hun drang om te bewegen te bevredigen, in plaats van hen simpelweg tegen te houden.
Naarmate kinderen hun taalbegrip ontwikkelen en de taal van volwassenen beginnen te begrijpen, gaan ze het gedrag van volwassenen nabootsen – en soms zelfs de lessen van volwassenen ondermijnen door hun eigen gedrag. Als u uw kind bijvoorbeeld leert om niet te liegen, maar zelf betrapt wordt op het verzinnen van smoesjes of het bedriegen van anderen, zal het uw les over 'niet liegen' verwerpen en leren om zichzelf te bedriegen.
Om de onafhankelijke persoonlijkheid van een kind te ontwikkelen, moet u vermijden om elk verzoek consequent met 'nee' af te wijzen. Naarmate hun zelfbewustzijn zich ontwikkelt, zullen kinderen ernaar streven om zoveel mogelijk 'vrijheid' te verkrijgen. Ze zullen niet langer klakkeloos voldoen aan de eisen van volwassenen en zichzelf niet langer als ontoereikend of gebrekkig beschouwen. In plaats daarvan zullen ze volwassenen steeds meer als ongelijk beschouwen en veel eisen en beperkingen van volwassenen als 'onredelijk' beschouwen.
Dit besef wordt steeds sterker vanaf de kindertijd tot in de adolescentie en bereikt een hoogtepunt in een fase die we de 'periode van persoonlijkheidsonafhankelijkheid' of 'de tweede geboorte van het kind' noemen. In deze periode kunnen kinderen in alle opzichten ongehoorzaam lijken en rebellerende neigingen vertonen tegenover volwassenen.Volwassenen moeten deze psychologische verschuiving begrijpen en begeleiden. Begrip houdt in dat men erkent dat het kind volwassen wordt en dat dit zelfbewustzijn essentieel is voor zijn ontwikkeling. Begeleiding houdt in dat men het kind helpt begrijpen dat 'hoewel je volwassen wordt, je wijsheid, emotionele volwassenheid en sociaal gedrag nog onvolwassen zijn'. Wanneer een kind denkt dat het gelijk heeft en in conflict komt met zijn ouders, moet men het eraan herinneren 'na te denken over welke argumenten van je ouders geldig zijn en welke je helpen groeien'.