Πολλοί γονείς θεωρούν την εκπαίδευση στο σπίτι ως μια οργανική, καθημερινή διαδικασία. Με άλλα λόγια, οι «μέθοδοι» της πρέπει να καλλιεργούν συνεχώς την ικανότητα των παιδιών να προσαρμόζονται στην κοινωνική ζωή και να αναπτύσσουν δεξιότητες ανεξάρτητης διαβίωσης. Αν και αυτή η εκπαιδευτική φιλοσοφία ακούγεται απλή, συχνά παραβλέπεται, σκόπιμα ή ακούσια, από ορισμένους γονείς ή εφαρμόζεται με λανθασμένες προσεγγίσεις. Επομένως, οι γονείς πρέπει να αναγνωρίζουν τα στάδια ανάπτυξης του παιδιού τους, διασφαλίζοντας ότι η αυθορμητικότητα της εκπαίδευσης ευθυγραμμίζεται με τα αναπτυξιακά ορόσημα.
Η πρώιμη εκπαίδευση μετά τη γέννηση ενός παιδιού πρέπει να δίνει έμφαση στην ενθάρρυνση και όχι στην απαγόρευση. Κατά την ανατροφή ενός νεογέννητου, προκύπτουν προκλήσεις: κατά τη διάρκεια του ταΐσματος, τα μικρά χεράκια του βρέφους πιάνουν το κουτάλι, όταν είναι ευχαριστημένα, κουνάνε τα χεράκια τους ή προσπαθούν να πιπιλίσουν τα δάχτυλα των ποδιών τους, καθώς μεγαλώνουν λίγο, συντονίζουν τα άκρα τους και εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να συρθούν.Σε αυτό το στάδιο, οι ενήλικες πρέπει να αποφύγουν να λένε «όχι». Ανησυχώντας ότι το κουτάλι μπορεί να τρυπήσει το στόμα του, το μαλώνουν: «Μην το πιάνεις!» Φοβούμενοι ότι θα πέσει από το κρεβάτι, του απαγορεύουν: «Σταμάτα να σέρνεσαι!»
Οι εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι κάθε ένα από αυτά τα «όχι» στέλνει στο παιδί το μήνυμα: Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά, δεν είμαι καλός σε τίποτα. Τα παιδιά έχουν μια έμφυτη τάση για δραστηριότητα. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να τα υποστηρίζουν, να τα καθοδηγούν και να τους παρέχουν ευκαιρίες να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για κίνηση, αντί να τα σταματάνε απλά.
Καθώς η γλωσσική κατανόηση των παιδιών αναπτύσσεται και αρχίζουν να κατανοούν την ομιλία των ενηλίκων, θα μιμούνται τη συμπεριφορά των ενηλίκων – μερικές φορές ακόμη και υπονομεύοντας τις διδασκαλίες των ενηλίκων με τις δικές τους ενέργειες. Για παράδειγμα, αν διδάξετε στο παιδί σας να μην λέει ψέματα, αλλά το πιάσετε να δικαιολογείται ή να εξαπατά τους άλλους, θα απορρίψει το μάθημα «μην λες ψέματα» και θα μάθει να εξαπατά τον εαυτό του.
Για να καλλιεργήσετε την ανεξάρτητη προσωπικότητα ενός παιδιού, αποφύγετε να απορρίπτετε συνεχώς κάθε αίτημά του με ένα «όχι». Καθώς αναπτύσσεται η αίσθηση του εαυτού τους, τα παιδιά θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν περισσότερη «ελευθερία». Σταματούν να συμμορφώνονται χωρίς αμφισβήτηση με τις απαιτήσεις των ενηλίκων, δεν θεωρούν πλέον τον εαυτό τους ανεπαρκή ή ελαττωματικό. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο τους ενήλικες ως λάθος, θεωρώντας πολλές απαιτήσεις και περιορισμούς των ενηλίκων «παράλογους».
Αυτή η συνειδητοποίηση εντείνεται προοδευτικά από την παιδική ηλικία έως την εφηβεία, κορυφώνοντας σε μια φάση που ονομάζουμε «περίοδο ανεξαρτησίας της προσωπικότητας» ή «δεύτερη γέννηση του παιδιού». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα παιδιά μπορεί να φαίνονται ανυπάκουα σε όλα τα θέματα, επιδεικνύοντας επαναστατικές τάσεις απέναντι στους ενήλικες.Οι ενήλικες πρέπει να κατανοήσουν και να καθοδηγήσουν αυτή την ψυχολογική αλλαγή. Η κατανόηση σημαίνει να αναγνωρίσουμε ότι το παιδί ωριμάζει και ότι αυτή η αίσθηση του εαυτού είναι απαραίτητη για την ανάπτυξή του. Η καθοδήγηση περιλαμβάνει το να βοηθήσουμε το παιδί να καταλάβει ότι «αν και πλησιάζεις στην ενηλικίωση, η σοφία, η συναισθηματική ωριμότητα και η κοινωνική συμπεριφορά σου παραμένουν σε ένα ανώριμο επίπεδο». Όταν ένα παιδί πιστεύει ότι έχει δίκιο και έρχεται σε σύγκρουση με τους γονείς του, υπενθυμίστε του να «σκεφτεί ποια από τα επιχειρήματα των γονιών του είναι βάσιμα και ποια συμβάλλουν στην ανάπτυξή του».