Moeten ouders hun emotionele leed delen met jonge kinderen? Is het gepast om volwassen zorgen te bespreken met zulke jonge kinderen? Hoewel gesprekken die jonge geesten belasten niet nodig zijn, suggereren deskundigen dat het binnen de grenzen van het begrip van een kind uitleggen van de redenen achter het ongelukkig zijn van de ouders kan voorkomen dat het kind zichzelf de schuld geeft van de emotionele toestand van zijn ouders.Hoe kunnen ouders dan beoordelen of hun eigen emoties een negatieve invloed hebben op de ontwikkeling van hun kind?
Stel uzelf de volgende vragen: Heeft u de energie om met uw kind te spelen en oprechte interesse te tonen in zijn ontwikkelingsbehoeften op het gebied van activiteit en ontdekking? Bent u in staat om positieve aanmoedigingen te geven die zijn afgestemd op de behoeften van uw kind? Zijn uw verwachtingen misschien te hooggespannen, waardoor uw kind zich voortdurend ontoereikend voelt?Herken je leeftijdsgebonden gedrag zonder je geduld te verliezen? Kun je onafhankelijkheid aanmoedigen en tegelijkertijd iets doen aan aanhankelijkheid? Ga je met je kind om met een spectrum aan emoties, in plaats van somberheid de overhand te laten nemen?
Als je vermoedt dat je stemming invloed heeft op je kind, overweeg dan deze stappen:
Belast je kind niet met je problemen en gebruik het niet als klankbord.
Leg zaken beknopt uit zonder uitgebreid in te gaan op uw problemen. Zeg gewoon: "Papa voelt zich vandaag een beetje down" of "Mama heeft een klein probleem op haar werk."
Erken uw sombere stemming en maak duidelijk dat het uw eigen probleem is: "Volwassenen hebben volwassen problemen die we zelf moeten oplossen. Maak je er dus geen zorgen over."
Toon begrip voor hun gevoelens door te zeggen: "Ik voel me somber en daar ben je verdrietig om, hè?" of "Ik wou dat ik me beter voelde, zodat ik met je kon spelen!" Stel ze gerust: "Dit is niet jouw schuld." Leg uit dat jouw stemming niets met hen te maken heeft en dat je, hoewel je je nu ongelukkig voelt, nog steeds heel veel van ze houdt.
Benadruk dat stemmingen veranderen. Leg uit dat je je nu somber voelt, maar dat je je misschien snel weer beter voelt.Als je kind je hard probeert te troosten – door je een knuffel te geven, een koekje aan te bieden of je aan het lachen te maken – zeg dan: "Ik voel me nu veel beter!"
Kortom, ouders moeten hun kinderen niet belasten met hun emotionele ups en downs. Laat ze in plaats daarvan weten dat ze jou ook kunnen steunen.