De ontwikkeling van elk kind is uniek. In dit open, met informatie overspoelde tijdperk kunnen ouders hun kinderen nooit volledig beschermen tegen negatieve invloeden. Alleen door fundamenteel te voorkomen dat kinderen homoseksueel worden, kunnen de menselijke bevolking en samenlevingen zich normaal ontwikkelen.
Hoe kunnen ouders dan voorkomen dat hun kind homoseksueel wordt?
1. Verwijder verwarring over geslacht
Vóór hun tweede levensjaar zien kinderen hun ouders vaak naar het toilet gaan, in bad gaan of zich omkleden. Kinderen moeten hun eigen geslacht duidelijk begrijpen, maar dit proces vereist geen uitleg van de ouders – door hen gewoon te laten observeren, kunnen ze dit op natuurlijke wijze ontdekken.Ouders moeten ernaar streven om kleding, uiterlijke verzorging en gedragskenmerken aan te nemen die bij hun geslacht passen. In een dergelijke omgeving zullen jongens en meisjes tegen de leeftijd van vijf of zes jaar duidelijke geslachtskenmerken vertonen. Meisjes kunnen bijvoorbeeld graag mooie kleren dragen, zachtaardig en charmant zijn en hun moeder imiteren; jongens kunnen zich aangetrokken voelen tot fysieke activiteiten, op zoek zijn naar spanning en hun vader navolgen.
II. Verwarring over maatschappelijke genderrollen wegnemen
> Ten eerste moet de moeder, ongeacht hoezeer de vader voorstander is van "gendergelijkheid" of "feminisme", of hoe succesvol of kwetsbaar de moeder in de samenleving lijkt, de primaire verantwoordelijkheid dragen voor de opvoeding van het kind tijdens de eerste levensjaren, vooral vóór de leeftijd van twee jaar. Zij moet het kind borstvoeding geven en het met heel haar hart liefhebben, zodat er geen verwarring kan ontstaan over de maatschappelijke genderrollen.
Ten tweede moet, ongeacht eventuele conflicten of geschillen tussen de ouders, echtscheiding of scheiding worden vermeden voordat het kind twee jaar oud is, zodat het zijn rol kan ontwikkelen binnen een complete, stabiele gezinsomgeving.
Ten derde mogen kinderen, ongeacht de financiële situatie of het succes van de ouders en ongeacht de redenen die zij daarvoor aanvoeren, nooit naar familieleden worden gestuurd onder het mom van 'streven naar een betere toekomst'.De gezonde ontwikkeling van een kind is van groot belang voor het gezin, de samenleving en zelfs de hele mensheid. Het opvoeden van een kind is de belangrijkste taak in het leven van ouders. Als ouders deze taak met hart en ziel vervullen, kunnen kinderen, zelfs als ze het moeilijk hebben – als ze te weinig te eten hebben, te weinig kleding of speelgoed, en leven alsof ze in primitieve tijden leven – toch lichamelijk en geestelijk gezond en gelukkig opgroeien. Een harmonieus gezin en ouderlijke liefde zijn alles wat een kind nodig heeft. Het groeiende aantal achtergelaten kinderen in China is wellicht een van de belangrijkste redenen voor het steeds ernstiger wordende probleem van homoseksualiteit in het land.
Hoe moeten ouders reageren als hun kind homoseksueel is?
1. Blijf kalm
Heteroseksualiteit, homoseksualiteit en biseksualiteit worden gevormd door omgevingsfactoren tijdens de vroege kinderontwikkeling. Objectief gezien is geen van beide inherent superieur of inferieur. We kunnen wilde kinderen niet veroordelen omdat ze menselijke genegenheid missen; kinderen weerspiegelen hun vormende omgeving.De enigen die veroordeeld moeten worden, zijn de ouders, die hebben gefaald in hun fundamentele menselijke plicht en het kind hebben gedwongen de gevolgen te dragen van ouderlijke onwetendheid en verwaarlozing. Daarom moeten ouders geen negatieve houding aannemen ten opzichte van hun volwassen homoseksuele kinderen. Homoseksuele liefde verschilt niet van heteroseksuele liefde. Gedwongen ouderlijke interventie is vergelijkbaar met de tragische scènes van geliefden die uit elkaar worden gerukt in televisiedrama's, en zal alleen maar hevig verzet van het kind uitlokken.Ouders moeten daarom aan hun eigen psychologische werk doen. De fout ligt niet bij het kind. Verzet of bemoeienis heeft geen constructief doel. De realiteit accepteren en de situatie met gelijkmoedigheid behandelen, zodat het kind geluk en voldoening kan vinden, is de juiste aanpak. Evenzo moet de samenleving een houding van "gelijkmoedigheid" aannemen ten opzichte van homoseksualiteit.
II. Het herstellen van natuurlijke genderrollen en familie-ethiek
De seksuele geaardheid van een kind verandert niet van de ene op de andere dag. Tegen de tijd dat een kind zijn homoseksualiteit ontdekt, of ouders de homoseksualiteit van hun kind ontdekken, is het kind vaak al een tiener. Sommigen realiseren zich hun geaardheid pas na hun huwelijk en het krijgen van kinderen. Het is dus buitengewoon moeilijk om de seksuele geaardheid van een kind te 'corrigeren'. Ik geloof echter dat het niet onmogelijk is."Degene die de bel heeft vastgebonden, moet hem ook weer losmaken." De benarde situatie van het kind is het gevolg van de invloed van de ouders; als de ouders hun aanpak veranderen, kan het kind geleidelijk in hun voetsporen treden. Dit is vergelijkbaar met een kind dat op het verkeerde pad is geraakt: met voldoende zorg en begrip van ouders en de samenleving kan hun hart worden verzacht.
Mensen leren voornamelijk door imitatie. Alle perspectieven en principes die essentieel zijn voor het overleven en de ontwikkeling van een kind worden door het leven zelf ervaren, en niet door de ouders met de paplepel ingegoten. Daarom kunnen ouders de mentaliteit van hun kind maximaal herstellen door een omgeving te creëren waarin traditionele genderrollen en familie-ethiek worden belichaamd, door hen oprecht lief te hebben en door te laten zien dat een gezin bestaande uit één man en één vrouw duurzaam, natuurlijk en harmonieus is.Moeders moeten bijvoorbeeld overmatige assertiviteit vermijden en in plaats daarvan thuis zachtaardige, attente en begripvolle vrouwelijke eigenschappen uitstralen. Vaders moeten kracht en het vermogen om gezinsverantwoordelijkheden op zich te nemen tonen, waarmee ze mannelijke eigenschappen weerspiegelen. Ouders moeten een harmonieuze, zorgzame en respectvolle gezinsdynamiek voorleven en een vrolijke sfeer in huis bevorderen. In deze kwestie ligt de grootste uitdaging bij de ouders, niet bij het kind.