Mao Zedong merkte op dat waar onderdrukking is, er ook verzet is. Dit principe geldt ook voor de dynamiek tussen ouders en kinderen: hoe controlerender ouders worden, hoe sterker de opstandige neigingen van hun kind worden. Het verzet van een kind weerspiegelt dus vaak het gevoel van de ouder dat hij of zij wordt getrotseerd. Naarmate kinderen fysiek en intellectueel volwassen worden, wordt hun verlangen naar onafhankelijkheid sterker. Ouders zijn vaak niet goed voorbereid op deze natuurlijke ontwikkeling.Sommige psychologen beweren zelfs dat een kenmerk van goed ouderschap het vermogen is om het gevoel van verlating te verdragen dat gepaard gaat met de volwassenwording van een kind. In alle opzichten betekent de groei van een kind een onvermijdelijke verwijdering van zijn ouders. Neem dit voorbeeld: kinderen van vier of vijf jaar beschouwen hun kleuterleidsters en klasgenootjes vaak als belangrijker dan hun ouders – de woorden van leeftijdsgenootjes en opvoeders worden als evangelie beschouwd, terwijl het advies van de ouders als geklets wordt afgedaan.Gezonde ouders zijn blij met dit gedrag en zien het als een teken van de ontwikkeling en socialisatie van hun kind. Ongezonde ouders zien het echter als ondankbaarheid en ontrouw en werpen allerlei barrières op om te voorkomen dat hun kind hen 'in de steek laat'.
In dergelijke omstandigheden worden veel van de woorden en daden van het kind gezien als een teken van pathologie. Zelfs de normale, creatieve en mooie uitingen die zo kenmerkend zijn voor de meest stralende jaren van de adolescentie, worden door volwassenen wier fysieke en mentale vermogens achteruitgaan, gezien als rebellie. Gezondheid wordt aangezien voor ziekte, creativiteit wordt gezien als opruiing en de inspanningen om volwassen te worden worden geïnterpreteerd als verraad.Niets is triester dan een dergelijk misverstand. Het menselijk leven wordt maar één keer gegeven. Voor iedereen is het belangrijkste aspect van het leven om zich echt levend te voelen. Een leven dat overmatig door anderen wordt bepaald, heeft geen waarde. Veel ouders zijn bang dat hun kinderen fouten zullen maken, maar juist deze angst ondermijnt hun zelfvertrouwen en verstikt hun potentieel.Kinderen die in zo'n angstige omgeving opgroeien, kunnen geen uitzonderlijke leden van de samenleving worden. Ze internaliseren de verwachtingen van hun ouders en 'werken mee' om die bezorgdheid steeds meer 'waard' te zijn.
Overweeg deze humoristische anekdote: een vijftigjarige man verklaarde: 'Ik ben gestopt met roken toen de kranten schreven dat het schadelijk was voor de gezondheid; toen zeiden ze dat drinken schadelijk was, dus ben ik gestopt met alcohol;Toen stond er in de krant dat seks schadelijk is voor de gezondheid, dus heb ik ook maar gestopt met het lezen van de krant." Dit vat de essentie van de rebelse psychologie perfect samen: deze gaat altijd gepaard met controle. Controle overschrijdt onvermijdelijk iemands grenzen, waardoor deze onvermijdelijk in de tegenovergestelde richting gaat bewegen, waardoor de controle ondoeltreffend wordt. Als dit geldt voor volwassen mannen, hoeveel te meer geldt dit dan voor kinderen?
Een klassieke uiting van de rebelse psychologie bij adolescenten is een tegenzin en afkeer van studeren.We kunnen veronderstellen dat dit voortkomt uit het feit dat ouders en leerkrachten te veel nadruk leggen op academische prestaties. Kinderen zijn van nature nieuwsgierige ontdekkers, boordevol aangeboren nieuwsgierigheid naar alles. Maar wanneer volwassenen voortdurend hameren op studeren, wordt leren voor hen een bron van negatieve emoties, wat onvermijdelijk leidt tot afkeer. Wat als we deze zogenaamde "rebellerende inslag" om zouden keren?Als we voortdurend van kinderen eisen dat ze internet gebruiken, zou hun rebelse inslag ertoe kunnen leiden dat ze zich 'onderdompelen' in hun studie. Uiteraard mag de gezonde ontwikkeling van een kind niet afhankelijk zijn van dergelijke 'onorthodoxe remedies', maar moet deze gebaseerd zijn op een consistent stabiele, gezonde omgeving die door volwassen volwassenen wordt gecreëerd. Alleen wanneer de eigen rebelse neigingen van volwassenen tijdens de adolescentie van een kind niet escaleren, kan de innerlijke wereld van het kind rustig en harmonieus groeien.